Yolculuktaki Diyojen
Evvel zaman içinde, mavi suların neşeyle aktığı güzel bir vadide yaşlı bir bilge varmış. Bu bilgenin adı Diyojen'miş ve o sadece sade bir yaşamı severmiş. Güneşli bir günde, uzun bir yolculuk için yola çıkmış. Yolda yürürken coşkuyla akan büyük ve derin bir nehre ulaşmış. Nehir çok yüksekmiş ve bilge adam karşıya geçemediği için kıyıda beklemiş. O sırada yardımsever bir adam bilgenin çaresiz halini görmüş.
Adam hızlıca bilgenin yanına gelmiş ve onu sırtına almış. Güçlü adam, bilgeyi güvenle karşı kıyıya geçirmiş. Diyojen bu iyiliğe çok sevinmiş ve adama teşekkür etmiş. "Sana verecek param yok ama kalbim sana çok minnettar," demiş. Tam bu sırada başka bir yolcu nehrin kenarına gelmiş. Yardımsever adam hiç düşünmeden koşup diğer adamı da sırtına almış.
Fakat bu yeni yolcu çok kaba ve saygısız bir insanmış. Bilge Diyojen bu durumu dikkatle izlemiş. Adamın herkese düşünmeden iyilik yaptığını anlamış. Bilge adam iyilik yapan adamın yanına tekrar yaklaşmış. "Artık sana teşekkür etmiyorum çünkü sen iyiye de kötüye de aynı davranıyorsun," demiş. Düşüncesizce yapılan iyiliğin gerçek bir değeri olmadığını anlamış. Gerçek iyilik, akıl ve doğru seçim ile değer kazanır. İyilik yap denize at, balık bilmezse Hâlık bilir.
İyilik yap denize at, balık bilmezse Hâlık bilir.