Tosun ve Yaşlı Öküz
Bir varmış bir yokmuş, göz alıcı çiçeklerin açtığı şirin bir çiftlikte, yaşlı bir öküz ile genç bir tosun yaşarmış. Yaşlı öküz sabahın erken saatlerinden akşama kadar sabırla tarlayı sürer, ağır sabanı çekerdi. Genç tosun ise hiçbir iş yapmadan gün boyu taze çimenlerin üzerinde neşeyle sıçrayıp gezerdi. Kendi özgürlüğüyle gurur duyan tosun, yaşlı öküzün yorgun hâlini gördükçe onunla içten içe alay ederdi. Çiftliğin huzurlu havasında günler böylece akıp giderken, tosuna bakmak ve onu beslemek tek amaç gibi görünürdü. Sıcak bir yaz gününün ortasında, yaşlı öküz yine alnından terler akıtarak toprağı işlemeye devam ediyordu.
Onun yorgunlukla iç çektiğini gören tosun, gururla yanına yaklaşıp büyük bir kibirle böbürlendi. "Neden kendini bu kadar yoruyorsun, bak ben hiçbir iş yapmadan krallar gibi yaşıyorum," dedi. Yaşlı öküz başını ağır ağır kaldırarak, bilge gözleriyle genç tosuna sakince baktı. "Çalışmak hayatın güvencesidir evlat, emeksiz gelen rahatlığın sonu pek hayırlı olmaz," diye cevap verdi. Tosun bu sözlere aldırmayıp kahkahalar attı ve kırlara doğru neşeyle koşmaya başladı. Birkaç gün sonra çiftliğe görkemli bir şölen için gelen misafirler, etrafı merakla incelemeye başladılar.
Çiftçi, hiçbir işe yaramayan ama iyice beslenip semirmiş olan tosunun boynuna renkli bir ip taktı. Ne olduğunu anlamayan tosun, kurban edilmek üzere götürüleceğini fark edince derin bir korkuya kapıldı. Gözyaşları içinde çırpınırken, tarlada sakin sakince duran yaşlı öküzün yanından geçmek zorunda kaldı. Yaşlı öküz, sürüklene sürüklene götürülen tosuna üzüntüyle bakarak derin bir iç çekti. "İşte bu yüzden sana hiç iş yaptırmıyor, seni sadece besleyip büyütüyorlardı," dedi hüzünle. Emek veren yaşlı öküz güvenle yaşamaya devam ederken, tembel tosun alay ettiği kaderin kurbanı oldu. Başkasının emeğini küçümseyip tembellikle övünenler, hazırlıksız yakalandıkları acı sonun önüne geçemezler. İşleyen demir ışıldar.
İşleyen demir ışıldar.