Tilki ve Güvercin
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı eski bir orman kenarında, heybetli bir çınar ağacı yükselirdi. Bu ulu ağacın en yüksek dalında, gümüş kanatlı nazlı bir güvercin şefkatle yuvasını kurmuştu. Akşamın tatlı serinliğinde yumurtalarının üzerine titrer, ormana huzur veren ninniler fısıldardı. Ancak kuytu çalıların arasında, kurnazlığıyla nam salmış alaca bir tilki sinsi sinsi dolaşmaktaydı. Tilki, güvercinin yuvasını gözüne kestirmiş ve haince bir plan kurmaya başlamıştı. Ertesi sabah çınarın altına gelen tilki, başını dikleştirerek sert ve ürkütücü bir sesle bağırdı. "Ey güvercin, hemen yumurtalarından birini aşağı atmazsan keskin baltamla bu çınarı kökünden devireceğim!"
Korkudan kanatları titreyen biçare güvercin, tilkinin bu yalanına inanarak çaresizce boyun eğmek zorunda kaldı. O esnada gümüş bulutların arasından süzülen bilge bir leylek, dertli güvercinin yanına kondu. "Tilkinin ne baltası vardır ne de göğe uçacak kanadı," diyerek güvercine cesaret verdi. Korkunun gözlerini kör ettiği güvercin, dostunun bu bilgece sözleriyle hakikati birden kavradı. Ertesi gün tilki yine gelip aynı tehditleri savurunca, güvercin bu kez dimdik durdu. "Senin boş tehditlerine artık karnım tok, ne ağacı kesebilirsin ne de buraya tırmanabilirsin!" dedi. Planının bozulduğunu anlayan tilki, öfkeyle köpürerek bu fikri kimden aldığını sordu.
Güvercin safça bilge leyleğin adını verince, tilki intikam arzusuyla nehri boyuna koştu. Sazlıkların arasında tek ayağı üzerinde dinlenen leyleği gören tilki, ona tatlı dille yaklaştı. "Rüzgâr esince başını saklamayı bana da gösterir misin?" diyerek onu ansızın yakalamak istedi. Fakat tilkinin niyetini sezen akıllı leylek, tam o anda gökyüzüne doğru kanat çırptı. Kurnaz tilki hırsından ne yapacağını bilemeyerek, çalıların arasında kaybolup gitti. Korkuya teslim olmayıp hakikatin ışığına sığınanlar, her türlü hilekâr tuzağı bozguna uğratırlar. Yalancının mumu yatsıya kadar yanar.
Yalancının mumu yatsıya kadar yanar.