Tavşanlar ve Tilkiler
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı eski bir orman kenarında minik tavşanlar yaşardı. Bu yeşil ormanda kuşların tatlı şarkıları ve taze otların kokusu her yeri kaplardı. Ancak gökyüzünde süzülen güçlü kartallar, ürkek tavşanları sürekli rahatsız ederdi. Tavşanlar bu durumdan çok korkar ve huzursuz bir hayat sürerdi. Sonunda tavşanların yaşlı lideri, bu korkudan kurtulmak için büyük bir toplantı yaptı. Tavşanlar kurnaz tilkilerin yanına gidip yardım istemeye karar verdiler.
Ertesi sabah küçük bir tavşan heyeti, tilkilerin yuvasına doğru yola çıktı. Yaşlı tavşan tilkiye yanaştı ve heyecanlı bir sesle konuşmaya başladı. "Güçlü tilki kardeş, kartallar bize rahat vermiyor ve bizi sürekli avlıyor," dedi. "Lütfen bize yardım edin ve kartallarla savaşıp onları ormandan uzaklaştırın," diye ekledi. Tilki akıllı gözleriyle tavşanlara baktı ve yüzünde hafif bir tebessüm belirdi. "Sizlere yardım etmeyi gerçekten çok isterdik," diye cevap verdi kurnaz tilki.
"Fakat sizin kim olduğunuzu ve rakibinizin ne kadar güçlü olduğunu çok iyi biliyoruz." Tilki, kartallarla savaşmanın kendileri için imkansız bir macera olduğunu anlamıştı. Tavşanlar bu sözleri duyunca büyük bir hayal kırıklığı yaşadılar. Kendi güçlerini ve düşmanlarının büyüklüğünü anlamadan hareket ettiklerini fark ettiler. Sessizce yuvalarına dönüp kartallardan korunmak için yeni ve akıllıca yollar aradılar. Kendi gücünü bilmeden büyük tehlikelere girenler, başkalarından boşuna yardım beklerler. Boyundan büyük işe kalkışma.
Boyundan büyük işe kalkışma.