Sokrates ve Dostları
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı eski bir orman kenarında bilge bir adam yaşardı. Herkes ona Akıllı Sokrates der ve derin bilgisinden faydalanmak için sık sık kapısını çalardı. Güzel kokulu çam ağaçlarının arasında kendine küçük ve mütevazı bir kulübe inşa etmeye karar verdi. Günlerce çalışarak tahtaları özenle zımparaladı ve taşları üst üste sabırla dizdi. Kulübenin çatısı bittiğinde, ortaya minik ve sevimli bir ev çıktı. Kulübeyi gören köylüler, şaşkınlık içinde onun etrafında toplanmaya başladılar.
İçlerinden biri gülümseyerek bilge adama yaklaştı ve merakla sordu. "Ey bilge insan, bu kadar büyük bir şöhrete sahipken neden böyle küçücük bir ev yaptın?" Bir başkası ise kulübenin darlığını eleştirerek söze karıştı. "Bu daracık odada iki kişi bile yan yana rahatça oturamaz ki!" Meraklı kalabalık, bu minik yapının şanına yakışmadığını düşünerek fısıldaşmaya devam etti. Bilge Sokrates, eleştirileri sakin bir gülümsemeyle dinledi ve başını hafifçe salladı.
Etrafındaki meraklı gözlere bakarak hikmet dolu ses tonuyla cevap verdi. "Keşke bu küçücük evi bile dolduracak kadar gerçek dostum olabilseydi." Bu sözleri duyan köylüler, derin bir sessizliğe gömülerek birbirlerinin yüzüne baktılar. Kalabalık, gerçek dostluğun ne kadar nadir ve kıymetli bir hazine olduğunu anladı. İnsanların çokluğu değil, gönül bağının samimiyeti zihinlerde geniş ufuklar açmıştı. Bilge adam, minik evinin kapısını ardına kadar açıp huzurla içeriye adım attı. Gönlü zengin olan insan için kalabalıklar değil, hakiki dostluklar önemlidir. Bin dost az, bir düşman çoktur.
Bin dost az, bir düşman çoktur.