Savaşçı Asker ile Atı
Savaş döneminde bir asker sadık atına en kaliteli arpayı yedirir, bakımını eksik etmez ve onu gözü gibi korurdu. Ancak savaş bitip barış geldiğinde asker atını ağır yükler taşımaya zorladı, samanla besleyip bakımını ihmal etti. At ağır işler altında yıpranıp zayıflarken, aradan geçen zamanın ardından ülkede yeniden şiddetli bir savaş patlak verdi. Asker zırhını giyip zayıf düşmüş atının sırtına atladı ama dermansız kalan at askerin ağırlığını taşıyamayıp yere yıkıldı.
At askere "Sen beni barış zamanında eşek gibi çalıştırıp samanla besledin, şimdi savaşa giderken at gibi davranmamı bekleyemezsin" dedi. İyi günlerinde hizmetçilerine ve dostlarına değer vermeyip onları yıpratanlar, sıkıntı anında onlardan güç ve sadakat bekleyemezler. Barış zamanında yapılan ihmalkarlık ve vefasızlık, savaş anında felaket ve hezimet getirir. Dostluğun ve sadakatin devamı, her zaman ve her şartta gösterilen ahde vefaya bağlıdır.
İyi günde ihmal eden zor günde destek bulamaz. Samanla beslenen at savaşta yıkılır. Ahde vefa her şartta esastır. Barıştaki ihmal savaşta hezimet getirir.
Sadakat sürekli bakım ister. Vefasızlığın sonu yalnızlıktır. Kötü günde dost bulmak iyi günde bakıma bağlıdır.
İyi zamanlarda dostlarını ihmal edenler zor zamanlarda yardım bulamazlar.