Savaş ve Kibir
Savaş tanrısı dar bir dağ patikasında yürürken yerde elma büyüklüğünde tuhaf bir nesne gördü. Öfkeyle elindeki ağır sopayı o nesneye vurdu; ancak nesne küçüleceği yerde iki kat büyüdü. Şaşıran savaş tanrısı daha büyük bir öfkeyle sopasını defalarca indirdikçe nesne devasa bir kayaya dönüşüp yolu tamamen kapattı. O sırada beliren bilge bir ruh "Ey güçlü tanrı! Ona vurmayı bırak; o gördüğün nesne Kibir ve Nifak'tır; kendi haline bıraksaydın küçük kalırdı ama öfkeyle vurdukça büyüdü" dedi.
Tartışmalar, kavgalar ve nifak tohumları, öfke ve inatla üzerine gidildikçe kontrolden çıkıp devasa felaketlere dönüşürler. Sessiz kalmak ve görmezden gelmek, nifakı söndürmenin en etkili yoludur. Öfkeyle beslenen husumetler, zamanla yolu kapatan geçit vermez kayalara dönüşür. Tartışmayı tırmandırmak yerine sükunetle yaklaşmak akıllılıktır.
Tartışma ve nifak öfkeyle beslendikçe büyür. Öfke nifakı büyütür. Sessizlik husumeti söndürür. Inatla vurulan dert devleşir.
Sükunet en büyük ilaçtır. Nifaka öfkeyle karşılık verilmez. Akıllı insan tartışmayı tırmandırmaz.
Tartışma ve nifak öfkeyle beslendikçe büyür.