Salyangoz ve Ayna
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı nemli bir bahçenin köşesinde küçük bir salyangoz yaşardı. Bu salyangoz, pırıl pırıl parıldayan sırtındaki kabuğuyla gurur duyar, gün boyu yaprakların üzerinde yavaşça süzülürdü. Bahçedeki rengârenk çiçeklerin kokusu rüzgârla yayılırken, çiy damlaları çimenlerin üstünde birer mücevher gibi ışıldardı. Sakin salyangoz, her sabah taze otların tadına bakar ve kenara çekilip güneşin ısınmasını beklerdi. Bir gün, kocaman bir çilek yaprağının altında daha önce hiç görmediği parlak bir nesneye rastladı. Nesneye doğru yavaşça yaklaştığında, kırık bir ayna parçasının pürüzsüz yüzeyiyle karşı karşıya geldi. Camın içinden kendisine bakan, uzun duyargalı ve sevimli başka bir salyangoz gördü.
"Merhaba yabancı, bu güzel bahçede ne arıyorsun?" diye sordu heyecanla. Ancak camdaki salyangoz hiç ses çıkarmadı, sadece dudaklarını kımıldatmakla yetindi. Küçük salyangoz bir adım öne atınca, diğeri de aynı anda ona doğru ilerledi. Karşısındaki bu canlı, tıpkı kendisi gibi başını yana eğiyor ve duyargalarını sallıyordu. "Benimle dost olmak istiyorsun sanırım," diyerek neşeyle kabuğunu doğrulttu. Yabancıya dokunmak için başını uzattı ama soğuk ve sert bir yüzeye çarptı. Şaşkınlıkla geri çekildi ve karşısındaki hayalin de aynı korkuyla irkildiğini fark etti.
O sırada bahçeden geçen bilge bir uğur böceği, salyangozun bu çabasını gülümseyerek izliyordu. Uğur böceği yaprağın üzerine konup, "O gördüğün bir başkası değil, yalnızca kendi yansımandır," dedi. Salyangoz duyargalarını dokundurduğunda, camdaki görüntünün kendisini taklit ettiğini nihayet anladı. Yıllardır merak ettiği o güzel kabuklu canlı, aslında kendisinden başkası değildi. Gerçeği kavrayan salyangoz, aynadaki aksine son kez gülümseyip yoluna devam etti. Dış dünyada aradığımız pek çok güzellik, aslında kendi özümüzde saklıdır. Ayna insanın yüzünü gösterir, özünü değil.
Ayna insanın yüzünü gösterir, özünü değil.