Rahip ve Aslan
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı eski bir orman kenarında yaşlı bir rahip yaşarmış. Bu bilge rahip, gittiği her yere neşeli ezgiler taşıyan büyük bir davul çalırmış. Bir gün, komşu köye gitmek için patika yoldan derin ormana doğru yürümeye başlamış. Ormanın içi sessiz, ağaçların gölgeleri ise oldukça koyu ve gizemliymiş. Rahip, yol boyunca kuş seslerini dinleyerek huzur içinde ilerlemeye devam etmiş.
Güneş yavaşça batarken, çalıların arasından aniden kocaman bir aslan çıkıvermiş. Aslan, keskin dişlerini göstererek rahibe doğru yavaş ve tehlikeli adımlarla yaklaşmış. Yaşlı rahip korkudan tir tir titremiş ama kaçacak hiçbir yer bulamamış. İçinden, "Şimdi sakin olmalı ve bir çare bulmalıyım," diye fısıldamış. Yırtıcı hayvan tam üzerindeki büyük kayaya sıçrayıp kükremeye hazırlanırken rahibin aklına harika bir fikir gelmiş. Omuzunda asılı duran iri davulunu hemen eline alıp güçlüce vurmaya başlamış.
Güçlü davul sesi ormanda yankılanarak devasa ağaçların arasında çınlamış. "Güm, güm, güm!" diye çıkan bu gürültü, ormanın derinliklerinde büyük bir yankı uyandırmış. Hayatında daha önce hiç böyle korkunç bir ses duymayan aslan donup kalmış. Kükremek üzere olan vahşi hayvan, büyük bir şaşkınlıkla geri adım atmış. Davulun ritmi arttıkça aslan panikle arkasını dönüp hızla kaçmaya başlamış.
Yaşlı rahip, aklını ve cesaretini kullanarak tehlikeli aslandan zarar görmeden kurtulmuş. Derin bir nefes alarak yoluna güvenle devam etmiş. Zor zamanlarda akıl ve cesaret, en büyük silahtan bile daha üstündür. Akıl yaşta değil, baştadır.
Akıl yaşta değil, baştadır.