Pire ve Öküz
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı eski bir orman kenarında yeşil bir çiftlik vardı. Bu güzel çiftlikte çok güçlü ve kocaman bir öküz yaşıyordu. Güçlü öküz her gün sabırla çalışır ve tarlaları neşeyle sürerdi. Onun sırtında ise çok küçük ama kurnaz bir pire saklanıyordu. Küçük pire, hiç çalışmadan rahat bir hayat yaşadığı için gururlanıyordu.
Bir gün pire, kocaman öküzün kulağına yavaşça yaklaştı. "Sen bu kadar büyük ve güçlüsün, neden insanlara hizmet ediyorsun?" diye sordu. "Ben çok küçüğüm ama insanları hiç dinlemem ve onları ısırırım," dedi. Öküz, bu sözleri duyunca başını yavaşça salladı ve gülümsedi. "İnsanlar bana her gün taze ot ve temiz su veriyor," dedi. "Ayrıca sevgiyle başımı okşarlar ve beni her zaman korurlar," diye ekledi. Pire bu cevabı duyunca şaşırdı ve yüksek sesle güldü.
"Ama onların o yumuşak eli benim için büyük bir tehlikedir!" dedi. "Beni bir yakalarlarsa hemen ezer ve yok ederler," diye bağırdı. Öküz, akılsız pireye bakarak sakince konuşmaya devam etti. "İyilik gören canlılar insanlara sadakatle ve sevgiyle bağlanır," dedi. "Sen ise sadece zarar verdiğin için her zaman korkuyla yaşarsın," diye ekledi.
Tam o sırada çiftlik sahibi öküzün yanına geldi ve sırtını okşadı. Küçük pire korkudan hemen yere atladı ve çalıların arasında kayboldu. İyilik ve emek her zaman sevgi getirir, zarar verenler ise yalnız kalır. İyilik eden iyilik bulur.
İyilik eden iyilik bulur.