Papağan ve Kedi
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı eski bir orman kenarında şirin bir ev vardı. Bu evde sevimli bir adam ve onun çok akıllı bir papağanı yaşardı. Rengârenk tüyleri olan papağan, gün boyu neşeli şarkılar söylerdi. Evin bahçesinde ise kurnaz ve tüylü bir kedi dolaşırdı. Kedi, penceredeki güzel kuşu her gün iştahla izlerdi.
Bir gün adam evden çıktı ve pencereyi açık unuttu. Papağan neşeyle kafesinden çıktı ve pencerenin kenarına kondu. Kurnaz kedi yavaşça kuşa yaklaştı ve tatlı bir sesle konuştu. "Merhaba küçük dostum, neden aşağı inip benimle oynamıyorsun?" dedi.
Papağan kediye baktı ve "Sen bir kedisin, beni yemek istersin," dedi. Kedi gülümsedi ve "Ben artık değiştim, seninle dost olmak istiyorum," dedi. Fakat konuşurken birden zıpladı ve keskin pençelerini kuşa doğru uzattı. Akıllı papağan tehlikeyi hemen anladı ve yüksek bir dala uçtu. Kedi yakalayamadığı için sertçe yere düştü ve burnunu acıttı.
Papağan yüksek dalda güvenle durdu ve neşeyle ötmeye başladı. Kurnaz kedi utanç içinde sessizce bahçeden uzaklaştı. Küçük kuş bir daha kurnaz hayvanların tatlı sözlerine inanmadı. Düşmanın tatlı sözlerine kanmamak ve her zaman dikkatli olmak gerekir. Su uyur, düşman uyumaz.
Su uyur, düşman uyumaz.