Palyaço ve Köylü
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı eski bir kasabanın meydanında büyük bir şenlik kurulmuştu. Kasaba halkı, yeteneklerini sergilemek isteyen göstericileri izlemek için sabırsızlıkla bekliyordu. Sahneye çıkan ünlü bir palyaço, pelerinini sıkıca etrafına sararak seyircilere doğru gülümsedi. Palyaço, pelerininin altında gizlediği hayali bir domuzun taklidini öylesine kusursuz yaptı ki herkes hayran kaldı. Tiyatroyu dolduran kalabalık, bu taklidi alkış tufanına tuttu ve adama övgüler yağdırdı. Kalabalığın arasından öne çıkan sade kıyafetli bir köylü, bu taklidin o kadar da başarılı olmadığını söyledi.
Köylü, ertesi gün aynı sahnede gerçeğe daha yakın bir ses çıkaracağını ilan etti. Ertesi akşam tiyatro salonu, köylünün başarısızlığını görmek isteyen önyargılı insanlarla dolup taştı. Önce palyaço sahneye çıktı ve yine pelerininin ardından mükemmel bir domuz sesi çıkardı. Seyirciler palyaçoyu neşeyle alkışlarken, köylü ağır adımlarla sahnenin ortasına doğru yürüdü. Köylü de geniş pelerinini üstüne örttü ve kimsenin fark etmediği bir şekilde harekete geçti. Aniden pelerin altından yükselen acı domuz sesi salonda çınlamaya başladı.
Ancak önyargılı seyirciler köylüyü yuhalamaya ve palyaçonun sesinin daha gerçekçi olduğunu bağırmaya başladılar. Köylü, pelerininin altına sakladığı canlı domuz yavrusunu çıkarıp herkese gösterdi. Meğerse köylü, pelerinin altındaki gerçek domuzun kulağını hafifçe sıkarak bu sesi çıkarmıştı. İnsanlar, gerçek bir domuzun sesini beğenmeyip yapay taklidi alkışladıklarını anlayınca büyük bir utanç duydular. Sahnedeki köylü, halkın körleşmiş önyargılarını yüzlerine vurarak mağrur bir şekilde oradan ayrıldı. Peşin hükümler gözleri kör ettiğinde, insanoğlu gerçeğin sesini sahtesinden ayırt edemez hale gelir. Görünüşe bakıp aldanma.
Görünüşe bakıp aldanma.