Okla Vurulan Kartal
Evvel zaman içinde, yüksek dağların zirvesinde keskin gözleriyle av arayan büyük bir kartal varmış. Kartal geniş kanatlarını açıp gökyüzünde süzülürken vadide bir avcı gizlenmiş. Avcı yayını gerip sivri bir oku kartala doğru fırlatmış. Keskin ok hızlıca uçup kartalın gövdesine saplanmış. Yaralanan kartal acı içinde kanatlarını çırparak yere düşmüş.
Kartal can havliyle göğsüne saplanan oka yakından bakmış. Okun arkasında kendi kanadından tüy takılı olduğunu görmüş. "Beni yaralayan düşmanım değil, kendi tüyümden yapılmış okmuş," diye mırıldanmış kartal. Kendisinden parçalar taşıyan bir silahla vurulmak kartala her şeyden daha ağır gelmiş. "Yabancı birinden gelen zarar canımı yakardı ama kendi parçamın verdiği acı beni yaktı," demiş.
Kartal son nefesini verirken bu acı gerçekle yüzleşmiş. İnsana en büyük zararı bazen en yakınındaki ya da kendinden bir parça verir. İnsanın en büyük düşmanı yine kendisinden çıkar. Dost bildiğinden gelen zarar en ağırıdır. Kendi düşen ağlamaz.
Akılsız başın cezasını ayaklar çeker. Dostun attığı taş baş yarmaz. İnsana en çok kendi parçası zarar verir. Ağacın baltaya dediği gibi: Sapın benden olmasaydı ben yıkılmazdım.
İnsana en çok kendi parçası zarar verir.