Nehirde Yüzen Çocuk
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı eski bir orman kenarında küçük bir köy varmış. Bu köyde yüzmeyi çok seven meraklı bir çocuk yaşarmış. Bir yaz günü, parlak güneş gökyüzünde ışıldarken çocuk nehre gitmiş. Nehrin berrak ve masmavi suları çok davetkar görünüyormuş. Küçük çocuk heyecanla serin sulara atlamış. Ancak nehrin akıntısı beklenenden çok daha güçlüymüş. Çocuğun bacağına aniden kramp girmiş ve çocuk korkuyla bağırmış.
Akıntı çocuğu sürüklerken, yoldan geçen bir yolcu bu sesi duymuş. Yolcu nehir kıyısına koşmuş ama hemen suya atlamamış. Adam, "Neden tek başına bu tehlikeli nehirde yüzüyorsun?" diye kızmış. Çocuğa yardım etmek yerine ona uzun uzun ders vermeye başlamış. Çocuğun gücü tükenmek üzereymiş ve güçlükle suyun üstünde kalıyormuş. Suda çırpınan çocuk adama doğru çaresizce seslenmiş.
"Lütfen önce beni kurtarın, dersi sonra verirsiniz!" demiş. Yolcu hatasını anlamış ve hemen uzun bir ağaç dalı uzatmış. Çocuk dalı sıkıca tutarak kıyıya çıkmayı başarmış. Derin bir nefes alan çocuk adama teşekkür etmiş. Tehlike anında öğüt vermek değil, hemen yardım etmek gerekir. Dost kara günde belli olur.
Dost kara günde belli olur.