Melek ve Gezgin
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı eski bir orman kenarında, hayatın sırlarını arayan bilge bir gezgin yaşardı. Ruhundaki merak ateşiyle diyar diyar dolaşır, ilahi adaletin tecelli ettiği anları gözlemlemek isterdi. Bir gün tozlu patikada ilerlerken, nur yüzlü ve sakin bakışlı genç bir yolcuyla karşılaştı. Yolculuk arzusuyla birleşen bu iki yabancı, koyu bir sohbet eşliğinde birlikte yürümeye karar verdiler. Gezgin, genç arkadaşının gülümsediğinde etrafa yayılan huzuru hissediyor, fakat onun gizemini çözemiyordu. Akşamüstü, yoksul ama son derece cömert bir köylünün mütevazı kulübesine konuk oldular.
Köylü, elindeki tek varlığı olan lezzetli çorbayı ve sıcak ekmeği konuklarıyla seve seve paylaştı. Gece yarısı herkes uyurken genç yolcu aniden ayağa kalktı ve köylünün eski ahırını ateşe verdi. Gezgin, bu anlamsız kötülük karşısında dehşete düşse de yoldaşının tembihi üzerine sessizliğini korudu. Ertesi gün, kendilerini kapıdan kovan cimri ve zalim bir tüccarın görkemli konağına vardılar. Tüccar onları azarlayıp taş atarken, genç adam konağın yıkılmak üzere olan bahçe duvarını tamir etti. Gezgin artık öfkesini tutamadı ve haksızlığa isyan ederek yüksek sesle haykırdı.
"İyilik yapana felaket getirip kötülüğü ödüllendirmenin nasıl bir mantığı olabilir?" Genç yolcu duraksadı, üzerindeki pelerin birden parıldadı ve sırtında sırma işlemeli melek kanatları belirdi. "Ey gezgin, sen sadece görünen yüze bakıyorsun, ben ise hikmetin derinliğini biliyorum," dedi melek. Yoksul adamın yanan ahırının altında büyük bir hazine gizliydi ve o hazineye artık kolayca ulaşabilecek. Cimri tüccarın duvarının altında ise paha biçilemez bir definenin üstü kapalı kalsın diye duvarı doğrulttum. Adaletin ince terazisini kavrayan gezgin, melek gözden kaybolurken derin bir huşu içinde eğildi. İnsan gözünün gördüğü her şer, arkasında büyük bir hikmet ve hayır saklar. Her gecenin bir gündüzü, her şerrin bir hayrı vardır.
Her gecenin bir gündüzü, her şerrin bir hayrı vardır.