Mahkemeye Yuva Yapan Kırlangıç
Evvel zaman içinde, mavi denizlerin kıyısındaki şirin bir kasabada bir kırlangıç yaşardı. Bu neşeli kuş, her sabah cıvıl cıvıl şarkılar söylerdi. Kasabanın ortasında, taştan yapılmış büyük ve görkemli bir mahkeme binası vardı. İnsanlar buraya sorunlarını çözmek ve adalet bulmak için gelirdi. Kırlangıç bu binayı çok güvenli ve huzurlu bir yer olarak görürdü. Bir bahar günü, anne kırlangıç yumurtaları için güvenli bir yer aradı.
"Mahkeme binası en güvenli yerdir," diye düşündü. Hemen çatının altına çamurdan küçük ve güzel bir yuva yaptı. Kısa süre sonra yuvada üç küçük ve tatlı yavru doğdu. Anne kırlangıç yavrularına yemek bulmak için neşeyle uçup gitti. Fakat o sırada duvarın dibinden sinsi bir yılan yuvaya doğru tırmandı. Kötü yılan yuvaya ulaştı ve minik yavruları tek tek yedi.
Anne kırlangıç yuvaya dönünce yavrularını göremedi ve büyük bir acı duydu. Gözyaşları içinde yüksek bir dala konup feryat etmeye başladı. "Ben herkesin adalet aradığı bu güvenli yere sığınmıştım," dedi. "Ne yazık ki adaletin kapısında bile büyük bir haksızlığa uğradım." Rüzgar onun acı dolu sesini bütün kasabaya taşıdı. Kötülük bazen en güvenli sanılan yerlerde bile karşımıza çıkabilir. Sakınan göze çöp batar.
Sakınan göze çöp batar.