Kuşçu ve Keklik
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı eski bir orman kenarında neşeli bir kuşçu yaşardı. Bu kuşçu her sabah erken kalkar ve yeşil çayırlara kocaman ağlarını kurardı. Ormandaki renkli kuşlar onun tatlı ıslık sesini çok severdi. Günlerden bir gün, kafesine sevimli ve küçük bir keklik düştü. Küçük keklik korkuyla kanat çırptı ve ağlamaya başladı. Kuşçu akşam yemeği için ateşi yaktı ve tencereyi hazırladı.
Çaresiz keklik yaşamak için kuşçuya tatlı sözler söylemeye karar verdi. "Lütfen beni pişirme, sana yardım edebilirim," dedi keklik. Kuşçu merakla sordu: "Sen küçük bir kuşsun, bana nasıl yardım edeceksin?" Keklik hemen bir plan yaptı ve hileli bir teklif sundu. "Diğer keklikleri çağırırım ve onları senin ağına çekerim," dedi. Kuşçu bu kötü sözleri duyunca çok şaşırdı ve kaşlarını çattı.
Kuşçu kekliği kafesten çıkardı ama onu serbest bırakmadı. "Kendi arkadaşlarını satmak isteyen bir kuşa asla güvenmem," dedi. Kötü kalpli keklik hatasını anladı ama artık çok geç kalmıştı. Kuşçu sadakatsiz kekliği hiç acımadan akşam yemeği yaptı. Kendi çıkarı için dostlarına hıyanet edenler sonunda tek başlarına kaybederler. Kendi kazdığı kuyuya kendi düşer.
Kendi kazdığı kuyuya kendi düşer.