Kurt ve Tilki Maymun Yargıç Önünde
Bir varmış bir yokmuş, yemyeşil ağaçların gölge düşürdüğü derin bir ormanın kalbinde renkli bir yaşam sürerdi. Bu ormanda kurnazlığıyla tanınan alaca bir tilki ile açgözlülüğüyle bilinen gri bir kurt yaşardı. Bir sonbahar sabahı, kurdun mağarasındaki taze av aniden ortadan kayboldu. Öfkeden deliye dönen kurt, ormanda avazı çıktığı kadar bağırarak şüpheliyi aramaya başladı. Sonunda şüphelerinin okları, çalıların arasında sessizce süzülen kurnaz tilkiye yöneldi. Kurt, tilkinin yolunu keserek ona sert bir sesle bağırdı. "Benim lezzetli yemeğimi sen çaldın, derhal onu bana geri ver!"
Tilki ise masum bir tavırla gözlerini süzerek suçlamayı reddetti. "Ben senin avına dokunmadım, bana iftira atamazsın!" diye karşılık verdi. Tartışma büyüyünce iki taraf da sorunu çözmek için bilge maymunun adaletine sığınmaya karar verdi. Yüksek bir meşe ağacının dalında oturan yargıç maymun, tarafları dikkatle dinledi. Kurt, ne kadar büyük bir zarara uğradığını abartılı sözlerle ve gözyaşlarıyla anlattı. Tilki ise kendisinin ne kadar dürüst bir komşu olduğunu kanıtlamak için yeminler etti. Maymun, uzun sakalını sıvazlayarak iki sahtekarın tiyatrosunu sakince izledi.
Mahkeme sona erdiğinde bilge maymun tahta tokmağını kütüğe vurarak kararını açıkladı. "Sen ey kurt, aslında hiçbir şey kaybetmişe benzemiyorsun," dedi. "Sen de ey tilki, çalmadığını söylesen de bu hırsızlığı yapmış gibisin," diye ekledi. Maymun, geçmişteki yalanları yüzünden ikisinin de güvenilirliğini yitirdiğini herkese ilan etti. Böylece haklı görünen haksız, masum duran ise suçlu bulunarak ikisi de eli boş ayrıldı. Yalancı ve hilekar kişilerin sözleri, doğruyu söyleseler bile kimse tarafından ciddiye alınmaz. Yalancının mumu yatsıya kadar yanar.
Yalancının mumu yatsıya kadar yanar.