Kurt ve Kuzu
Bir varmış bir yokmuş, cıvıl cıvıl kuş sesleriyle dolu bir orman kıyısında sevimli bir kuzu yaşarmış. Bu kuzu her sabah yumuşak çimenlerde neşeyle koşar ve oynarmış. Güneş tatlı tatlı parıldarken küçük kuzu çok susamış. Serinlemek için berrak ve tatlı bir derenin kenarına gitmiş. Suyun tadı çok güzelmiş ve kuzu neşeyle su içmeye başlamış. O sırada çalıların arkasından aç ve kötü niyetli bir kurt çıkmış. Kurt lezzetli kuzuyu görmüş ve onu yemek için bir bahane aramış.
Kuzunun yanına yaklaşmış ve sert bir sesle bağırmış. "Neden benim içtiğim suyu çamurla kirletiyorsun?" diye sormuş. Küçük kuzu korkudan titreyerek nazikçe cevap vermiş. "Ama sevgili kurt, siz derenin yukarısındasınız, ben ise aşağısındayım" demiş. "Su sizden bana doğru akıyor, yani suyu kirletemem" diye eklemiş. Kurt bu mantıklı cevaba kızmış ve başka bir yalan uydurmuş. "Geçen yıl da bana kötü sözler söylemiştin" diye hırlamış.
Şaşıran kuzu üzgün bir sesle cevap vermiş. "Ben henüz bir yaşındayım, geçen yıl doğmamıştım bile" demiş. Kötü kurt artık daha fazla bahane dinlemek istememiş. "Sen değilsen bile kesin babandır" diyerek kuzunun üzerine atlamış. Zavallı kuzu haksız kurdun elinden ne yazık ki kurtulamamış. Kötü niyetli kimseler haksızlık yapmak için her zaman bir bahane bulurlar. Minareyi çalan kılıfını hazırlar.
Minareyi çalan kılıfını hazırlar.