Kurt ve Eşek
Evvel zaman içinde, serin suların nazlıca aktığı yeşil bir vadide yaşlı bir eşek otlardı. Bu bilgili hayvan, yılların verdiği tecrübeyle kırlardaki en taze otların kokusunu metrelerce öteden alırdı. Güneşin altın sarısı ışıkları çayırı ısıtırken, çalıların arasından sinsi bir gölge yavaşça belirdi. Ormanın en kurnaz ve aç kurdu, lezzetli bir akşam yemeği bulmanın sevinciyle eşeğe doğru yaklaştı. Tehlikeyi sezmesine rağmen kaçamayacağını anlayan bilge eşek, zekasını kullanmaya karar verdi. Akıllı eşek hemen topallamaya başladı ve acı çekiyormuş gibi derin bir ah çekti. Kurt, avının çaresizliğini görünce kibirli bir edayla gülümsedi ve yolunu kesti.
"Nereye böyle aceleyle dostum, bana öyle geliyor ki yolculuğun burada bitiyor," dedi kurt. Eşek, gözlerini kısıp titrek bir sesle kurnaz rakibine yanıt verdi. "Beni yiyeceğini biliyorum usta kurt, fakat ayağıma batan şu dev dikeni çıkarmanı rica ediyorum." "Aksi halde o sivri diken boğazına batar ve senin de canını fena halde yakar." Kurt bu mantıklı uyarı karşısında bir an duraksadı ve iştahla düşündü. "Haklısın, son yemeğimin tadını kaçırmayayım, önce şu lanet dikeni çıkarayım," diye mırıldandı. Böylesine kolay bir avın kendisini kandırabileceğine asla ihtimal vermiyordu.
Kurt sabırsızlıkla eşeğin arka ayağına doğru eğildi ve dikkatle incelemeye başladı. Eşek ise tam bu anı bekleyerek bütün gücünü arka bacaklarında topladı. Havaya kalkan sert çifte, kurdun çenesinde çınlayan gürültülü bir darbe olarak patladı. Ne uğradığını şaşıran kurt, kanayan ağzı ve kırılan dişleriyle yere yuvarlandı. Fırsatı değerlendiren akıllı eşek, hızlı adımlarla vadinin güvenli derinliklerine doğru gözden kayboldu. Sersemleyen kurnaz avcı, çaresizce tozların arasında yalnız başına kalakaldı. Kendi işi olmayan sulara yelken açanlar, hiç beklemedikleri anda ağır bir hezimete uğrarlar. Her kuşun eti yenmez.
Her kuşun eti yenmez.