Kurt ve Çobanlar
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı eski bir orman kenarında kurnaz bir kurt yaşarmış. Bu kurt, gün boyunca yüksek tepelerden vadiyi izler ve köylülerin sürülerine iç çekerek bakarmış. Vadinin yeşil çayırlarında ise sürüyü koruyan neşeli ve merhametli çobanlar otururmuş. Çobanlar akşam olduğunda büyük bir ateş yakar, birlikte türküler söyleyip karınlarını doyururlarmış. Kurt ise çalılıkların arkasına saklanır, onların sıcak sofrasını büyük bir kıskançlıkla seyreder dururmuş. Soğuk bir sonbahar akşamı, ormanı koyu bir karanlık ve keskin bir rüzgâr kaplamıştı.
Karnı iyice acıkan kurt, çobanların çadırına doğru sessiz adımlarla yaklaşmaya karar verdi. Çadırın penceresinden içeri baktığında, gözlerine inanamayacağı şaşırtıcı bir manzarayla karşılaştı. Çobanlar, gündüz gözleri gibi korudukları semiz bir koyunu kesmiş, afiyetle yiyorlardı. Masanın etrafında toplanan adamlar, lezzetli etleri neşeyle paylaşarak kahkahalar atıyorlardı. Bu durumu gören kurt, hayretle başını salladı ve öfkeyle çalılıkların arasından öne çıktı. İçindeki derin şaşkınlıkla çobana seslenerek, "Bu yaptığına inanamıyorum dostum!" diye bağırdı.
Kurt, sitem dolu bir ses tonuyla sözlerine şöyle devam etti: "Eğer aynı koyunu ben yeseydim, bütün köyü ayağa kaldırır ve beni hemen avlardınız!" "Peki ama siz kendi sürünüzden bir hayvanı yerken neden hiç suçluluk duymuyorsunuz?" Yaşlı çoban, kurdun bu tepkisi karşısında elindeki eti yavaşça tabağına bıraktı. Şaşkınlıkla kurda bakan genç çobanlar ise önce duraksadılar, sonra da derin bir sessizliğe büründüler.
Yaşlı çoban sakin bir sesle, "Biz kendi emeğimizin ürününü paylaşıyoruz," diyerek cevap verdi. Ancak kurnaz kurt, insanlardaki bu çelişkiyi ve ikiyüzlülüğü çoktan anlamıştı. Haklı olduğunu bilen kurt, çobanların şaşkın bakışları arasında sessizce ormanın derinliklerine dönüp kayboldu. İnsanlar başkalarında suç gördükleri davranışları, kendi çıkarları söz konusu olduğunda kolayca savunurlar. İğneyi kendine, çuvaldızı başkasına batır.
İğneyi kendine, çuvaldızı başkasına batır.