Kurt ve Böcek
Evvel zaman içinde, gür meşelerin fısıldaştığı kadim bir ormanın derinliklerinde kibirli bir kurt yaşardı. Ormanın dize getiremediği bu heybetli kurt, her canlıya tepeden bakar, kendi gücüyle gururlanırdı. Aynı meşe ağacının altındaki çürük bir kütüğün içinde ise mütevazı ama pek akıllı bir böcek ikamet ederdi. Bir sonbahar sabahı, nemli toprak kokusu ortalığı sararken bu iki zıt komşu patikada karşı karşıya geldi. Kurt, küçücük bedeniyle yolun ortasında duran böceğe doğru büyük bir böbürlenmeyle yaklaştı. Kurt, devasa patisini yere vurarak "Çekil yolumdan, ey değersiz mahluk!" diye gürledi.
Akıllı böcek, hiç istifini bozmadan sert kabuğunu dikleştirdi ve koca kurda dik dik baktı. "Bedenimin küçüklüğü seni yanıltmasın kibirli komşum, zekam ve azmim senin cüssenden büyüktür," dedi. Bu sözlere öfkelenen kurt, kahkahalar atarak böceğin cesaretiyle alay etmeye başladı. "Öyleyse gücümüzü sınayalım, yarın gün doğarken bu ulu meşenin altında kozlarımızı paylaşalım," diye bağırdı. Böcek teklifi kabul etti ve ormandaki tüm küçük kulaklı dostlarına haber yolladı. Kurt ise kendine o kadar güveniyordu ki arkasına binek hayvanlarını ve yırtıcıları topladı.
Şafak vakti geldiğinde, koca ormanda çetin bir mücadelenin ilk adımları atılmaya başlandı. Kurt ve iri müttefikleri hücuma geçtiği anda, böceğin önderliğindeki binlerce minik uçan yaratık havalandı. Arılar, sinekler ve küçük böcekler yırtıcıların kulaklarına, gözlerine ve burunlarına akın etti. Neye uğradığını şaşıran kibirli kurt, yüzüne konan sert kabuklu böcekten kurtulmak için çaresizce çırpındı. Dev gibi hayvanlar minik ordunun kararlı taarruzu karşısında arkalarına bakmadan kaçışmak zorunda kaldı. Hatalı gururunun bedelini ağır ödeyen kurt, yaralanmış burnunu patisiyle tutarak böcekten özür diledi. Hiç kimse dış görünüşüne veya cüssesine bakılarak küçümsenmemelidir. Büyük lokma ye, büyük söz söyleme.
Büyük lokma ye, büyük söz söyleme.