Kurt ve Aç Tilki
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı eski bir orman kenarında kurnaz bir tilki yaşardı. Günlerden bir gün, dondurucu kış rüzgârları estiğinde bu tilki günlerdir yiyecek tek bir lokma bile bulamamıştı. Karnının gurultusu ormandaki çam ağaçlarının fısıltısına karışırken, karlı yollarda bitkin bir hâlde dolaşmaya başladı. Tam ümidini keseceği sırada, iriyarı ve kibirli bir kurt mağarasından çıkıp gururla ona doğru yaklaştı. Kurdun keskin gözleri açlıktan halsiz düşmüş tilkinin çaresizliğini anında fark etmişti. "Ey biçare tilki, ne diye böyle perişan bir hâlde süzülürsün?" diye sordu heybetli kurt. Tilki, zekâsını toplayarak kurda kurnazca gülümsedi ve planını zihninde çabucak kurguladı.
"Açlıktan nefesim kesilmek üzere ama köylünün kilerinde büyük bir ziyafet olduğunu biliyorum," dedi. Açgözlü kurdun iştahı bu cazip haberi duyar duymaz kabardı ve gözleri hırsla parıldadı. "Beni hemen o kilere götür, yoksa ilk lokmam sen olursun!" diye gürledi kurt. İki hayvan gece yarısı sessizce köye sızıp kilerin dar penceresinden içeriye süzülmeyi başardılar. Kilerde nefis peynirler, kurutulmuş etler ve tazecik bal çömlekleri dizili duruyordu. Kurt hiçbir şeyi umursamadan yiyeceklere saldırdı ve midesini tıka basa doldurmaya başladı. Akıllı tilki ise sadece açlığını giderecek kadar yiyor, sık sık dar pencereyi kontrol ediyordu.
Çok geçmeden kilerin ahşap kapısı büyük bir gürültüyle açıldı ve elinde fenerle köylü göründü. Çevik ve tedbirli tilki, göz açıp kapayıncaya kadar dar pencereden dışarı fırlayıp kaçtı. Aşırı yemekten karnı davul gibi şişen kurt ise pencereye sıkışıp dışarı çıkamadı. Yakalanan açgözlü kurt, yaptığı hırsın cezasını köylünün sopaları altında ağır bir şekilde ödedi. Tilki ise karlı ormana dönüp zekâsı sayesinde hem karnını doyurmanın hem de özgür kalmanın keyfini çıkarabildi. Aklını ölçüyle kullanan her zaman kurtulur, hırsına yenik düşen ise kendi tuzağına yakalanır. Az tamah her zaman çok ziyan getirir.
Az tamah her zaman çok ziyan getirir.