Kurdun Talihsizliği
Evvel zaman içinde, serin suların nazlıca aktığı kuytu bir orman kenarında aç bir kurt yaşarmış. Günlerdir midesi boş olan bu alacalı kurt, vadide otlayan semiz hayvanları gördükçe sabırsızlıkla iştahını kabartırmış. Ancak kurnazlığıyla övünen bu mağrur yaratık, sadece bilek gücüne değil, aklına da güvenirmiş. Ormanın kuytusunda fırsat kollarken, yakındaki çayırda huzurla otlayan doru bir kısrak gözüne çarpmış. Sinsi adımlarla kısrağa yaklaşan kurt, "Son duanı et, çünkü seni kahvaltı niyetine yiyeceğim," diye gürlemiş. Zeki kısrak hiç bozuntuya vermeden, "Beni yiyebilirsin ama arka nalımda usta bir nalbandın yazdığı vasiyetname var," demiş.
Merakına yenilen kurt vasiyeti okumak için eğilince, kısrak çifteyi bastığı gibi kurdun çenesini kıracak kadar şiddetle vurmuş. Acı içinde gerileyen kurt, neye uğradığını şaşırmış halde oradan kaçıp dere kenarına sığınmış. Tam o sırada derenin karşı kıyısında semiz bir koçun otladığını fark etmiş. Aksayan ayağına rağmen koça yaklaşarak, "Bu sefer elimden kurtulamayacaksın," diye bağırmış. Koç sakince gülümseyip, "Beni yormadan yemek istiyorsan tepenin altında ağzını aç, ben doğrudan boğazına atlayayım," demiş. Açgözlü kurt bu teklifi hemen kabul edip tepenin eteğinde ağzını sonuna kadar açmış.
Koç tepe hızıyla aşağı koşarak sert boynuzlarıyla kurdun göğsüne öyle bir vurmuş ki kurt yere serilmiş. Yıkıldığı yerde kemikleri sızlayan bahtsız kurt, uzun süre toz toprak içinde nefes almaya çalışmış. Kendi kurnazlığına fazla güvenip kolay av peşinde koşarken uğradığı felaketleri tek tek düşünmüş. Ne okuma bildiğini ne de havada uçan avı yakalayabileceğini anlamakta geciktiğini idrak etmiş. Akıllı hayvanlar neşeyle otlamaya devam ederken, talihsiz kurt perişan halde ormanın derinliklerine doğru sürünmüş. Kendi aklını başkasından üstün görenler, en sonunda kendi kurnazlıklarının kurbanı olurlar. Ava giden avlanır.
Ava giden avlanır.