Kurdun Dostluğu Kuzuyu Yiyene Kadardır
Evvel zaman içinde, gür pınarların çağladığı yeşil bir vadide güçlü bir boğa yaşarmış. Bu heybetli boğa, pırıl pırıl parlayan siyah tüyleri ve sivri boynuzlarıyla tüm otlağın gururuymuş. Fakat vadinin derinliklerinde bulunan karanlık bir mağarada, hilekâr ve aç bir aslan pusuya yatmış bekliyormuş. Keskin pençeli aslan, bu güçlü boğayı tek başına alt edemeyeceğini çok iyi biliyormuş. Bu yüzden aklına kurnazca bir plan getirip boğayı tuzağa çekmeye karar vermiş. Bir sabah aslan, yüzüne sahte bir gülümseme takarak boğanın yanına kadar yaklaşmış.
"Sevgili dostum, bugün lezzetli bir kuzu avladım ve seni ziyafetime davet etmek istiyorum," demiş. Boğa, bu beklenmedik dostça davet karşısında önce şaşırmış ama sonra nazikçe kabul etmiş. Güneş tepeye ulaştığında boğa, aslanın görkemli mağarasının kapısına merakla varmış. Mağaradan içeri adım attığında, etrafta hiç kuzu eti göremediğini fark etmiş. Bunun yerine kocaman kazanlar, keskin bıçaklar ve büyük odun yığınları hazırlanmış durumdaymış. Aslanın hazırladığı bu büyük kapların küçük bir kuzu için fazla iri olduğunu anlayan boğa duraklamış.
Kendi heybetli bedenine uyan bu dev kazanları görünce asıl avın kendisi olduğunu kavramış. Hiç sesini çıkarmayan akıllı boğa, yavaş adımlarla arkasını dönüp mağaradan dışarıya doğru yürümeye başlamış. Kaçtığını gören aslan hemen arkasından seslenerek, "Neden gidiyorsun, ziyafetimiz henüz başlamadı ki?" diye sormuş. Boğa dönüp kararlı bir sesle, "Gördüğüm hazırlıklar bir kuzu için değil, kocaman bir boğa içindir," demiş. Rüzgâr gibi hızla koşarak ormanın derinliklerine dalarak kurnaz aslanın tuzağından böylece kurtulmuş. Düşmanın tatlı sözlerine ve sahte dostluğuna kanmayanlar, tehlikeyi erkenden sezip canlarını korurlar. Kurdun dostluğu kuzuyu yiyene kadardır.
Kurdun dostluğu kuzuyu yiyene kadardır.