Küçük Yaban Domuzu
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı eski bir orman kenarında, kederli bir kral ile kraliçe yaşardı. Yıllar süren özlemin ardından duaları kabul oldu ve dünyaya sevimli mi sevimli bir yaban domuzu geldi. Saray halkı bu duruma şaşırsa da ebeveynleri onu sonsuz bir sevgiyle kucaklayıp bağırlarına bastılar. Minik yaban domuzu büyüdükçe sadece cesaretiyle değil, gümüş gibi parıldayan zekasıyla da herkesi büyüledi. Ormanın derinliklerindeki fısıltıları dinler, doğanın gizemli dilini tek bir bakışıyla çözebilirdi. Günlerden bir gün, diyarın neşesini çalan karanlık bir dev, krallığın su kaynaklarını koca bir kayayla tıkadı.
Halk susuzluktan çaresiz kalırken, gururlu prensler bile bu devasa kayayı yerinden kıpırdatmayı başaramadı. Küçük yaban domuzu ileri atılarak, "İzninizle bu vazifeyi ben üstlenmek isterim," diye seslendi. Kibirli saray erkanı onun minik gövdesine bakıp alayla gülüşmeye başladı. Ancak bilge kral, oğlunun gözlerindeki sarsılmaz kararlılığı görerek ona gönülden hayır duası etti. Cesur domuzcuk, yanına sadece altın nakışlı küçük bir torba alarak kayalık dağın yolunu tuttu. Dağın zirvesinde karşılaştığı dev, "Senin gibi küçük bir mahluk bana nasıl kafa tutabilir?" diyerek kükredi.
Bizimki hiç istifini bozmadan, "Güç kaslarda değil, keskin akılda ve temiz bir kalptedir," cevabını verdi. Küçük yaban domuzu, sivri dişleriyle devin bastığı toprağı hızlıca kazarak devi dengesiz bıraktı. Yuvarlanan dev uçurumdan aşağı düşerken, koca kaya büyük bir gürültüyle ikiye ayrıldı. Özgürlüğüne kavuşan buz gibi sular vadilere doğru coşkuyla akmaya başlayınca sihirli bir mucize gerçekleşti. Üzerindeki büyülü post ansızın dökülen cesur yaban domuzu, nur yüzlü yakışıklı bir prense dönüştü. Krallığa dönen genç prens, halkın sevinç çığlıkları ve davul sesleriyle karşılandı. Hakiki değer, şaşaalı bedenlerde değil; cesur bir kalpte ve lekesiz bir ruhta gizlidir. Ağaç meyvesinden tanınır.
Ağaç meyvesinden tanınır.