Koyun, Köpek ve Kurt
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı eski bir orman kenarında tatlı bir koyun yaşardı. Bu koyun yumuşacık bembeyaz yapağısıyla çevresindeki tüm hayvanların sevgisini ve saygısını kazanmıştı. Köyün yakınındaki geniş çayırlarda her gün huzurla otlar, neşeyle şarkılar söylerdi. Fakat aynı bölgede yaşayan kurnaz bir köpek, koyunun bu huzurlu yaşamını her zaman kıskanırdı. Köpek, masum koyunun elindeki imkânları zorla almak için sinsice bir plan yapmaya karar verdi. Güneşli bir öğleden sonra köpek, otlayan koyunun yanına kurulup yüksek sesle bağırmaya başladı. "Geçen ay benden borç aldığın bir somun ekmeği hâlâ geri vermedin!" diyerek iftira attı.
Zavallı koyun şaşkınlıkla, "Ben senden asla ekmek istemedim ki!" diyerek kendini savundu. Ancak kötü niyetli köpek, adil davranmayan zalim kurdu kendine yalancı şahit olarak çağırdı. Ormanın derinliklerinden çıkan kurt, keskin dişlerini göstererek korkutucu bir edayla öne çıktı. Kurt sırıtarak, "Evet, ben o gün oradaydım ve koyunun ekmeği aldığına bizzat şahit oldum," dedi. Koyun çaresizce etrafındakilere baktı ama kimse bu tehlikeli ittifak karşısında ses çıkaramadı. Haksız karara uymak zorunda kalan koyun, kışlık rızkını bu iki açgözlü hayvana teslim etti. Köpek ile kurt, masum koyunu kandırmanın verdiği gururla lezzetli rızkı aralarında paylaştılar.
Aradan birkaç hafta geçip dondurucu kış rüzgârları ormanı kapladığında işler değişti. Aç kalan zalim kurt, tuzak kuran avcıların ağına düşerek derin bir çukura hapsoldu. Kısa süre sonra kurnaz köpek de köylüler tarafından sürüden kovulup yalnızlığa mahkûm edildi. Kendi sıcak yuvasında güvenle oturan koyun, haksızlık yapanların hazin sonunu uzaklardan izledi. Gerçek adalet er ya da geç tecelli etmiş ve masumiyet yeniden zafer kazanmıştı. Yalanla kazanılan haksız kazanç, sahibine hiçbir zaman mutluluk ve bereket getirmez. Yalancının mumu yatsıya kadar yanar.
Yalancının mumu yatsıya kadar yanar.