Köylü ve Yılan
Dondurucu bir kış gününde tarlasında yürüyen merhametli bir köylü, yol kenarında soğuktan donmak üzere olan bir yılan buldu. Köylü acıyarak yılanı yerden aldı, ısınması için göğsüne koyup koynuna yerleştirdi. Köylünün vücut ısısıyla kendine gelen ve canlanan yılan, doğasına uyarak köylüyü ölümcül bir darbeyle ısırdı. Zehir köylünün vücuduna hızla yayılırken merhametli adam yere düşüp son nefesini vermeye başladı.
Köylü "Doğası kötü olan bir nanköre acımanın bedelini hayatımla ödüyorum" diyerek pişmanlıkla can verdi. Doğasında kötülük olan nankörler, kendilerine yapılan büyük iyiliklere bile kötülükle karşılık verirler. Kötü niyetli yaratıklara gösterilen merhamet, merhamet edenin kendi sonunu hazırlar. Doğası zehirli olana merhamet etmek akıl kârı değildir.
Nankör yaratığa iyilik yapılmaz. Besle kargayı oysun gözünü. Merhametden maraz doğar. Zehirlinin dostluğu zehirler.
Doğasını değiştiremeyene güvenilmez. Nankörün ödülü kötülüktür. Kötüye merhamet iyiye zulümdür.
Nankör yaratığa iyilik yapılmaz.