Köpekler ve Timsahlar
Evvel zaman içinde, serin suların gürül gürül aktığı görkemli bir nehir kıyısında neşeli köpekler yaşardı. Bu geniş nehrin derin ve bulanık sularında ise gözleri her daim av arayan kurnaz timsahlar gizlenirdi. Köpekler, kavurucu sıcaklarda susuzluklarını gidermek için nehir kenarına inmek zorunda kalırlardı. Ancak sudaki büyük tehlikenin farkında olduklarından, asla durup sakince su içmezlerdi. Nehir boyunca hızla koşarken bir yandan da aceleyle birkaç yudum su çekerlerdi sineye. Bir gün, nehrin en iri ve yaşlı timsahı pusu kurduğu sazlıkların arasından kafasını yavaşça çıkardı. Kıyıda koşturarak su içmeye çalışan zeki bir köpeğe dost canlısı bir ses tonuyla seslendi.
"Neden böyle telaşla koşuyorsun sevgili dostum?" diyerek tatlı dille sordu timsah. "Durup sakince, kana kana içsenize bu tatlı sudan, kimse size zarar vermez," diye ekledi. Köpek, timsahın bu sahte nezaketine kanmayacak kadar tecrübeli ve uyanıktı. Adımlarını hiç yavaşlatmadan nehrin kıyısında koşmaya devam etti. Gözlerini timsahın keskin dişlerinden ayırmadan ona doğru gururla seslendi. "Ilık suyun tadını uzun uzun çıkarmayı ben de çok isterdim," dedi kurnaz köpek. "Fakat senin bizi lezzetli bir akşam yemeği yapma niyetini gayet iyi biliyorum."
Timsah, kurnaz planının işe yaramadığını anlayınca hırsla suları dalgalandırdı. Akıllı köpek ise diğer dostlarına uyarısını yaparak kıyıdan güvenli bir mesafede durdu. Tatlı sözlerin arkasındaki gizli tehlikeyi fark eden köpekler, tedbiri asla elden bırakmadılar. Böylece nehrin sinsi sakini, aç karnıyla derin ve soğuk sulara gömülmek zorunda kaldı. Kahraman köpekler ise hayatlarını koruyarak neşeli koşularına güvenle devam ettiler. Dost gibi görünen düşmanların tatlı sözlerine kanmamak, hayatta kalmanın en büyük anahtarıdır. Her yüzüne güleni dost sanma.
Her yüzüne güleni dost sanma.