Köpek ve Kurt
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı eski bir orman kenarında, kaburgaları sayılan sıska bir kurt yaşardı. Dondurucu kış rüzgârları vadiyi kasıp kavururken, bu biçare hayvan günlerdir kursağına tek bir lokma koyamamıştı. Çaresizce yiyecek ararken, semirmiş, tüyleri parıl parıl parlayan heybetli bir ev köpeğiyle karşılaştı. Köpeğin afiyet içindeki hâlini gıptayla süzen kurt, onun bu refahına içten içe hayran kaldı. Aralarındaki bu belirgin tezat, gecenin sessizliğinde yankılanan derin bir sohbetin kapısını araladı. Kurt, dostça bir edayla yaklaşarak köpeğe bu denli bakımlı olmasının sırrını sordu. Köpek gururla göğsünü kabarttı ve sahibinin kendisine her gün leziz etler verdiğini anlattı.
"Benimle köye gelirsen," dedi köpek, "sen de konforlu bir kulübeye ve bol yiyeceğe kavuşursun." "Sadece insanlara hizmet etmen, haneyi yabancılardan koruman kâfidir," diye ekledi neşeyle. Açlıktan biçar kalan kurt, bu cazip teklifi duyunca heyecanla köpeğin peşine takılmaya karar verdi. Birlikte köye doğru ilerlerken, ay ışığı köpeğin boynundaki tuhaf bir izi aydınlattı. Köpeğin ense kökündeki tüyler dökülmüş, derisi aşınarak yara içinde kalmıştı. Kurt merakla duraksadı ve o bölgedeki tüylerin neden döküldüğünü hayretle sordu. Köpek bu soruyu hafife alarak, "Önemli bir şey değil, sadece gündüzleri bağlandığım tasmanın izidir," dedi.
Bu cevabı duyan kurdun adımları aniden kösteklendi ve yüreğine derin bir ürperti düştü. "Yani istediğin zaman özgürce koşup gezemiyor musun?" diye sordu sesi titreyerek. Köpek rahat bir tavırla, "Her zaman değil ama lezzetli yemekler bu küçük kısıtlamaya değer," karşılığını verdi. Özgürlüğüne meftun olan kurt, kulübenin ve ziyafetlerin gerçek bedelini o an idrak etti. Arkasına bile bakmadan karanlık ormanın derinliklerine doğru kaçmaya başladı. Altın tepside sunulan bir köleliktense, hür ama aç kalmayı gönülden tercih etmişti. Baskı altındaki ziyafetler, hürriyetin getirdiği yoksulluğun yanında kıymetsiz kalır. Bülbülü altın kafese koymuşlar, "Ah vatanım!" demiş.
Bülbülü altın kafese koymuşlar, "Ah vatanım!" demiş.