Köpek ve Kasap
Bir varmış bir yokmuş, deniz kıyısındaki şirin bir kasabada renkli bir pazar vardı. Bu pazarda her sabah taze ve lezzetli yiyecekler satılırdı. Kasabada Şakir adında neşeli ve cömert bir kasap yaşardı. Şakir dükkânında her zaman temiz ve lezzetli etler bulundururdu. Pazarın kurnaz köpeği Karabaş ise her gün bu dükkânın önünde gezintiye çıkardı. Karabaş'ın burnu güzel kokuları çok uzaktan bile hissederdi.
Sıcak bir öğle vakti Kasap Şakir dükkânındaki tezgâhı düzenliyordu. Tezgâhın üzerinde kırmızı ve lezzetli büyük bir et parçası duruyordu. O sırada bir müşteri dükkâna geldi ve Şakir ile konuşmaya başladı. Kasap arkasını dönünce kurnaz Karabaş bu fırsatı hemen gördü. Sessiz adımlarla içeri süzüldü ve masanın üstündeki taze eti kaptı. "İşte harika bir akşam yemeği!" diye düşündü sevimli köpek. Ağzındaki büyük etle hızla sokağa doğru koşmaya başladı.
Kasap Şakir arkasını döndüğünde tezgâhtaki etin yok olduğunu gördü. Dışarı baktığında Karabaş'ın neşeyle uzaklaştığını fark etti. Şakir köpeğin arkasından baktı ve derin bir nefes aldı. "Bugün eti kaybettim ama önemli bir ders aldım," dedi kasap. Artık tezgâhını hiçbir zaman dikkatsiz ve yalnız bırakmayacaktı.
Dikkatsiz davranmak insana değerli şeylerini kaybettirebilir.
Eşeğini sağlam kazığa bağla, sonra Allah'a ısmarla.
Eşeğini sağlam kazığa bağla, sonra Allah'a ısmarla.