Köpek, Hazine ve Akbaba
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı eski bir orman kenarında sadık ve meraklı bir köpek yaşardı. Günlerden bir gün bu sevimli köpek, toprağı koklayarak gölgeli ağaçların altında yürüyüşe çıktı. Yumuşak toprağı eşelerken burnuna pırıl pırıl parlayan gizemli bir koku geldi. Pati darbeleriyle toprağı kazmaya başladı ve derinde saklı büyük bir altın hazinesi buldu. Sandığın içindeki mücevherler güneşin altında göz alıcı bir ışıkla parıldıyordu. Köpek şaşkınlıkla hazineye bakarken yükseklerde süzülen kurnaz bir akbaba aşağıya süzüldü. Yaşlı ağacın kuru dalına konan akbaba, keskin gözleriyle köpeği süzmeye başladı.
Akbaba gaklayarak, "Bu parıltılı taşlar senin ne işine yarayacak ki?" diye sordu. Köpek gururla başını kaldırıp, "Ben artık zengin ve güçlü bir hayvanım," cevabını verdi. Akbaba alaycı bir gülümsemeyle, "İnsanlar bu sarı maden uğruna birbirini yok ederler," dedi. "Sen bir köpeksin ve bu hazine sana yiyecek ya da huzur vermeyecektir." Köpek akbabanın sözlerine kulak asmadı ve hazinenin başında nöbet tutmaya karar verdi. Saatler geçip güneş batarken köpeğin karnı guruldamaya ve gücü tükenmeye başladı. Ne hazineden bir lokma yiyebiliyor ne de avlanmak için oradan ayrılabiliyordu.
Çevrede aç kurtların ve tehlikeli avcıların ayak sesleri duyulmaya başlandı. Tehlikenin yaklaştığını anlayan köpek, altınların kendisini koruyamadığını acıyla fark etti. Hazinenin başında beklerken duyduğu korku, zenginlik sevincini tamamen yok etmişti. Sonunda köpeğin aklı başına geldi ve altınları orada bırakıp derin ormana doğru koştu. Kuru bir kemik bulup karnını doyurduğunda, özgürlüğün ve sağlığın gerçek değerini anladı. Yükseklerdeki akbaba ise köpeğin arkasından bakıp sessizce gülümsedi. İhtiyacımız olmayan gereksiz zenginlikler, bize mutluluk yerine sadece yük ve korku getirir. Azıcık aşım, kaygısız başım.
Azıcık aşım, kaygısız başım.