Köpeğin Kulübesi
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı eski bir orman kenarında Karabaş adında sevimli bir köpek yaşardı. Yaz aylarında rüzgâr tatlı tatlı eser, Karabaş yeşil çimenlerin üzerinde gün boyu neşeyle yuvarlanırdı. Lakin kış mevsimi geldiğinde ormana dondurucu soğuklar ve amansız fırtınalar çökerdi. Kuytu bir ağaç kovuğuna sığınan Karabaş, titreyerek soğuk gecelerin geçmesini beklerdi. Rüzgâr kemiklerini sızlattıkça kendi kendine sağlam bir kulübe yapacağına dair sözler verirdi. Bembeyaz karlarla kaplı dondurucu günler nihayet sona erip bahar geldiğinde güneş ormanı yeniden ısıttı.
Çiçeklerin kokusu sarmıştı dört bir yanı ve Karabaş sıcacık toprağın üzerine keyifle uzandı. Sıcak güneşin altında gövdesini esneterek etrafındaki geniş çayırlara gururla baktı. "Kışın bu kadar büyük bir kulübeye gerçekten ihtiyacım var mı acaba?" diye düşündü. Güneşin tadını çıkarırken tahta toplamak ve kulübe inşa etmek ona çok zor göründü. Yoldan geçen yaşlı bir tavşan ona bakıp, "Yazın rahatına aldanma Karabaş, kış için hazırlık yapmalısın," dedi. Karabaş ise esneyerek, "Baksana bana, bu koca gövdeme kulübe mi dayanır?" yanıtını verdi.
Köpek her sıcak günde kulübe yapmayı yarına erteledi ve sadece güneşin keyfini sürdü. Aylar hızla geçti, yapraklar sarardı ve sonbaharın serin rüzgârları yeniden esmeye başladı. Güneş gökyüzünden çekilip kara bulutlar ormanı kaplayınca dondurucu kış soğukları ansızın geri döndü. Gecenin karanlığında başlayan fırtına, çaresiz köpeği yine korumasız ve yalnız yakaladı. Karabaş titreyerek büzüldü ama artık ne tahta toplayacak vakti ne de gücü vardı.
Yazın rahatlığına kapılıp kulübe yapmadığı için derin bir pişmanlık duydu. Ertelediği her günün cezasını dondurucu rüzgârın altında tek başına çekmek zorunda kaldı. İyi günlerde yapılan ihmalkârlık, zor günlerde büyük çilelere sebep olur. Yazın başı pişenin, kışın aşı pişer.
Yazın başı pişenin, kışın aşı pişer.