Kış ve İlkbahar
Evvel zaman içinde, rüzgarların şarkı söylediği büyük bir ormanda soğuk Kış ile güzel İlkbahar yaşardı. Kış, beyaz karları ve parlayan buzları çok severdi. İlkbahar ise renkli çiçekleri, yeşil ağaçları ve sıcak güneşi getirirdi. Ormandaki sevimli hayvanlar İlkbahar geldiğinde neşeyle dans ederlerdi. Kış bu duruma biraz kıskançlıkla bakardı.
Bir gün Kış, İlkbahar'ın yanına gitti ve gururla konuşmaya başladı. "Ben senden daha güçlüyüm çünkü herkes benden korkar," dedi Kış. "Soğuk rüzgarımı estirdiğim zaman insanlar evlerine saklanır," diye ekledi. İlkbahar tatlı bir tebessümle ona baktı. "Güç sadece insanları korkutmak değildir," dedi İlkbahar. "Ben geldiğim zaman toprak uyanır ve neşe doğar," diye cevap verdi.
Kış, sert bir rüzgar estirerek gücünü göstermek istedi. Ama İlkbahar sadece sıcak güneşiyle gülümsedi. Sıcak güneş ışıkları soğuk karları yavaşça eritti. Gri bulutlar uzaklaştı ve gökyüzü masmavi oldu. Kuşlar ağaçlarda cıvıldamaya, rengarenk çiçekler açmaya başladı.
Kış, sevginin ve sıcaklığın gücünü anladı. Sessizce geriye çekildi ve yerini İlkbahar'a bıraktı. Tatlı dil ve güler yüz, sertlikten her zaman daha güçlüdür. Tatlı dil yılanı deliğinden çıkarır.
Tatlı dil yılanı deliğinden çıkarır.