Keşiş Kılığındaki Kedi
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı eski bir orman kenarında, kurnazlığıyla tanınan ihtiyar bir kedi yaşardı. Artık eskisi kadar hızlı koşamadığı için yuvalardaki fareleri yakalamakta zorlanıyor, çaresizce yeni çareler arıyordu. Günün birinde aklına akılalmaz bir hile geldi ve başına keçe bir külah geçirip boynuna uzun bir tespih astı. Kendine dindar bir keşiş süsü vererek kocaman bir ağacın kovuğuna çekildi ve gözlerini kapatıp dualar etmeye başladı. Çevredeki minik fareler, bu bilge ve munis görünüşlü kediyi görünce büyük bir şaşkınlığa uğradılar. Farelerin en yaşlısı, cesaretini toplayarak ağaç kovuğuna doğru birkaç adım yaklaştı.
Kedi, yumuşacık bir ses tonuyla, "Artık geçmişteki günahlarıma tövbe ettim, kimseye zarar vermem," dedi. Sözlerine devam ederek, bundan böyle sadece otla besleneceğini ve dualarla huzur arayacağını tatlı dille anlattı. Saf fareler bu samimi görünen sözlere inanıp kediye olan güvenlerini yavaş yavaş tazelediler. Her akşam kurnaz kedinin etrafında toplanıyor, onun öğütlerini büyük bir hürmetle dinliyorlardı. Fakat kedi, tören biter bitmez gruptan geride kalan en arkadaki fareyi sessizce avlıyordu. Birkaç gün içinde topluluk kan kaybediyor, farelerin sayısı gözle görülür şekilde azalıyordu.
Bu durumdan şüphelenen uyanık bir genç fare, bir akşam ayinini yüksek bir daldan gizlice izlemeye karar verdi. Tam herkes dağılırken kedinin cübbesinin altından uzanan keskin pençesiyle bir fareyi yakaladığını gördü. Genç fare derhal dehşetle haykırarak, "Bu kedi keşiş değil, sadece kılık değiştirmiş bir avcıdır!" diye bağırdı. Gerçeği anlayan fareler büyük bir panik içinde yuvalarının derinliklerine doğru kaçıştılar. Kurnaz kedinin tatlı tatlı söylediği yalanlar ve hilesi böylece tamamen boşa çıktı. O günden sonra fareler bir daha görünüşe kanmayıp daima tedbirli yaşamayı öğrendiler. Süslü sözlere ve dış görünüşe kolayca kananlar, arkasındaki gizli tehlikeyi çok geç fark ederler. Kurt tüyünü değiştirir, huyunu değiştirmez.
Kurt tüyünü değiştirir, huyunu değiştirmez.