Kel Adam ve Bahçıvan
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı eski bir orman kenarında rengârenk çiçeklerle dolu harika bir bahçe varmış. Bu bahçenin emektar bahçıvanı, her sabah toprağı sevgiyle işler ve meyve ağaçlarını sabırla budardı. Sıcak bir yaz gününde, parıldayan kel kafasıyla tanınan komşu adam bu huzurlu bahçeyi ziyarete gelmiş. Meyve ağaçlarının serin gölgesinde oturup bahçıvanın taze derlediği tatlı meyvelerden afiyetle yemeye başlamış. Çevredeki güllerin enfes kokusu ve kuşların neşeli cıvıltıları ortama büyüleyici bir hava katıyormuş. Tam bu sırada arsız bir sivrisinek, kel adamın pürüzsüz ve parıldayan başının etrafında dönmeye başlamış.
Sinek, adamın tepesine konup onu acımasızca ısırdığında kel adam öfkeyle yerinden fırlamış. Sinek elini her kaldırdığında hızla kaçıyor, sonra tekrar aynı noktaya konup onu rahatsız ediyormuş. Öfkesine yenik düşen kel adam, "Seni gidi küstah yaratık, gününü göreceksin!" diye bağırmış. Bahçıvan, adamın bu aşırı öfkesini şaşkınlıkla izleyerek ona sakince yaklaşmış. "Dostum, küçük bir sinek için kendini bu kadar harap etme," diyerek onu uyarmış. Ancak gözü hırstan başka bir şey görmeyen adam, bahçıvanın bu bilgece sözlerini hiç dinlememiş.
Sinek tam tepesine konduğu anda, adam bütün gücüyle kendi kafasına şiddetli bir tokat vurmuş. Çınlayan darbenin şiddetiyle adamın kel kafası kıpkırmızı olmuş ve canı dehşetle yanmış. Kurnaz sinek ise ufacık bir kanat çırpışıyla havaya süzülüp adamın acınası haline gülümsemiş. Kendi eliyle kendini cezalandıran adam, başını tutarak utanç içinde yere çökmüş. Yaşlı bahçıvan gülümseyerek adamın yanına gelmiş ve elini dostça onun omzuna koymuş. Küçük bir acıya öfkeyle karşılık vermenin insanı nasıl daha büyük bir zarara soktuğunu adam nihayet anlamış. Düşüncesizce hareket eden öfkeli insan, düşmanından önce kendi kendisine zarar verir. Keskin sirke küpüne zarar verir.
Keskin sirke küpüne zarar verir.