Kedilere Güvenen Horoz
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı eski bir orman kenarında gururlu bir horoz yaşardı. Bu horoz, parlak tüyleri ve yüksek sesiyle mahallenin en kibirli sakiniydi. Her sabah damın üzerine çıkar, kendini bir kral gibi hissederek şarkılar söylerdi. Ormanın kurnaz kedileri ise onun bu kibirli hallerini uzaktan büyük bir dikkatle izlerdi. Sonunda kediler, horozun bu saf gururundan faydalanarak ona unutulmaz bir tuzak kurmaya karar verdiler. Bir gün kedilerin lideri, horozun yanına yaklaşarak büyük bir saygıyla eğildi. "Ey yüce horoz, senin gibi ihtişamlı bir beyin toprakta yürümesi kesinlikle haksızlıktır," dedi.
Kediler, süslü ahşap bir tahtırevan getirerek onu krallar gibi taşımak istediklerini söylediler. Horoz, övgü dolu bu sözleri duyunca gururdan adeta göğsünü kabarttı. Hiç düşünmeden süslü tahtırevana kuruldu ve kedilerin kendisini taşımasına izin verdi. Kediler horozu omuzlarına alarak neşeyle köyün sokaklarında ilerlemeye başladılar. Horoz, yüksekten köylüyü selamlarken kedilerin nereye gittiğini hiç fark etmiyordu. Yavaş yavaş yerleşim yerinden uzaklaşıp kuytu ve karanlık bir orman patikasına girdiler. Yol tenha bir yere ulaştığında kedilerin yüzündeki sevimli gülümseme aniden kayboldu.
Kediler aniden tahtırevanı yere bırakarak horozun etrafını sarıverdi. Ne olduğunu anlayamayan horoz, korkuyla kanatlarını çırparak bağırmaya başladı. Fakat kurnaz kediler, zavallı horozun kaçmasına fırsat vermeden üzerine atıldılar. Kendi kibirinin kurbanı olan horoz, tatlı sözlerin arkasındaki tehlikeyi çok geç anladı. Böylece sahte övgülere kanan horoz, kurnaz kedilere lezzetli bir akşam yemeği oldu. Düşmanın tatlı sözlerine ve sahte saygısına kananlar, sonunda büyük bir felakete sürüklenirler. Her yüzüne güleni dost, her tatlı söz söyleyeni arkadaş sanma.
Her yüzüne güleni dost, her tatlı söz söyleyeni arkadaş sanma.