Kartal ve Karga
Bir varmış bir yokmuş, yüksek tepelerin ardından süzülen rüzgârların coşkuyla estiği geniş bir ovada geçer bu masal. Gökyüzünün mağrur hâkimi olan ulu bir kartal, sarp kayalıkların tepesinde tek başına yaşarmış. Aynı vadide yaşayan meraklı bir karga ise sürekli bu güçlü kuşun azametli uçuşunu izlermiş. Karga, kendi küçük kanatlarını unutup her gün onun gibi cesur ve yenilmez bir kahraman olmanın hayalini kurarmış. Parlak bir bahar sabahı kartal, keskin gözleriyle ovadaki taze otların arasında otlayan sürüye göz dikmiş. Büyük bir zarafetle aşağıya süzülerek küçücük bir kuzuyu gaga ve pençelerinin arasında çabucak kavramış.
Güçlü kanatlarını tek bir kez çırparak avıyla birlikte gökyüzünün mavi derinliklerine doğru kolayca havalanmış. Onu izleyen karga gıptayla kabadayı bir tavır takınarak kendi kendine söylenmeye başlamış. "Onun yaptığı bu basit işi ben de fazlasıyla başarabilirim," diye kibirle gaklamış. Gözlerini hırsla karartan karga, gözüne kestirdiği en iri ve en kıvırcık tüylü koça doğru hızla atılmış. Bütün gücüyle kocaman koçun sırtına inmiş ve sivri pençelerini onun sık yününe geçirmiş. Fakat kuvvetle yukarı fırlamaya çalıştığında, ağır gövdeyi yerinden milim bile kıpırdatamamış.
Zavallı karga havalanamadığını anlayınca korkuyla geri çekilmek istemiş ama pençeleri sık yünlere iyice dolanmış. Çırpındıkça daha çok batan çaresiz karganın çığlıklarını duyan çoban, koşarak hemen oraya gelmiş. Çoban gülümseyerek kargayı yakalamış ve sivri kanat tüylerini kısaltıp bir kafese koymuş. Akşam eve döndüğünde çoban, bu komik kuşu oynamaları için küçük çocuklarına hediye etmiş. Çocukların "Bu ne kuşu baba?" sorusuna çoban, "Kendini kartal sanan şaşkın bir karga," diye yanıt vermiş. Kendi gücünü tanımadan başkasına özenenler, gülünç duruma düşmekten kurtulamazlar. Ayağını yorganına göre uzat.
Ayağını yorganına göre uzat.