Karga ve Yavruları
Bir varmış bir yokmuş, ucu bucağı görünmeyen masmavi bir denizin kıyısında, yüce falezlerin tepesinde yaşlı bir karga varmış. Bu tecrübeli karga, fırtınalı rüzgârlara göğüs gererek üç sevimli yavrusunu şefkatle büyütüp kanatlandırmış. Günlerden bir gün, vadiden yükselen amansız bir yangın onların yuvasını tehdit etmeye başlamış. Anne karga, yavrularını karşı kıyıdaki emniyetli koruluğa tek tek taşımak zorunda kalmış. Ufukta çakan şimşekler ve yükselen dumanlar arasında, zorlu bir yolculuk onları bekliyormuş. Önce en büyük yavrusunu güçlü pençeleriyle kavrayıp coşkun suların üzerine doğru havalanmış. Kocaman denizin ortasına geldiklerinde anne karga, yavrusuna sınayıcı bir soru sormuş.
“Ben yaşlanıp çaresiz kaldığımda, tıpkı şimdi benim seni taşıdığım gibi sen de beni taşıyacak mısın?” Büyük yavru, can korkusuyla hemen “Elbette anneciğim, seni ömrüm boyunca sırtımda taşıyacağım,” diye yanıt vermiş. Anne karga bu sahte söze inanmayarak yavrusunu serbest bırakmış ve yalanın cezasını kesmiş. Geri dönüp ortanca yavrusunu yüklenmiş ve yine hırçın dalgaların üzerinde aynı soruyu ona yöneltmiş. Ortanca yavru da tatlı dille dalkavukluk yaparak anasını kandıracağını sanıp benzer vaatlerde bulunmuş. Yalanın kokusunu hemen alan anne, onu da derin suların kucağına bırakmaktan çekinmemiş. Sonunda yuvalarında kalan en küçük yavrusunu sırtlayıp fırtınalı gökyüzüne tekrar yükselmiş.
Denizin ortasında aynı çetin soruyu en küçük yavrusuna da sormuş. Dürüst yavru duraksamadan, “Hayır anneciğim, o zaman kendi yavrularımı besleyip büyütmekle meşgul olacağım,” demiş. Bu samimi ve hakiki cevap karşısında anne karganın yüreği derin bir huzurla dolmuş. Gerçeği cesaretle dile getiren yavrusunu sımsıkı kavrayıp güvenli karşı kıyıya, yeşil koruluğa ulaştırmış. Böylece dürüstlük ve doğruluk, fırtınalı denizin üzerinde bir kez daha zafer kazanmış. Yalancı vaatler felaket getirir, acı da olsa dürüstlük hayat kurtarır. Ne demişler: Yalancının mumu yatsıya kadar yanar.
Ne demişler: Yalancının mumu yatsıya kadar yanar.