İncir Ağacı ve Zeytin Ağacı
Bir varmış bir yokmuş, mis kokulu meyve bahçelerinin bulunduğu şirin bir tepede iki komşu ağaç yaşarmış. Bunlardan biri geniş yapraklı bir incir ağacı, diğeri ise her mevsim gümüş gibi parlayan bir zeytin ağacıymış. Sıcak yaz günlerinde kuşlar bu iki ağacın dallarına konar, tatlı şarkılar söyler ve neşeyle dinlenirmiş. İncir ağacı alçakgönüllü ve sessiz bir şekilde meyvelerini büyütür, gölgesinde yolcuları ağırlarmış. Zeytin ağacı ise parlak yapraklarıyla gururlanır, sürekli güzelliğini överek ne kadar güçlü olduğunu anlatırmış.
Sonbahar gelip rüzgârlar soğuyunca, incir ağacı yavaş yavaş sararan yapraklarını tek tek toprağa dökmüş. Bunu gören gururlu zeytin ağacı, komşusuna bakıp yüksek sesle gülmeye ve onu küçümsemeye başlamış. "Bak bana, dondurucu rüzgâra rağmen yapraklarım hâlâ yemyeşil ve cana yakın duruyor," demiş zeytin ağacı. "Sen ise çırılçıplak kaldın, çirkin ve zayıf bir odun parçasına benzedin," diyerek böbürlenmiş. İncir ağacı sabırla gülümsemiş ve "Mevsimler değişir sevgili komşum, her halin ayrı bir sebebi vardır," demiş. Zeytin ağacı bu söze aldırmamış, yeşil elbisesiyle gururlanmaya ve incir ağacıyla alay etmeye devam etmiş.
Derken kış mevsimi gelmiş, gökyüzünü kapkara bulutlar kaplamış ve sert bir rüzgâr esmeye başlamış. Aniden başlayan dondurucu kar fırtınası, tepenin üzerine lapa lapa yoğun kar kütleleri yağdırmış. Yapraksız kalan incir ağacının dalları arasından karlar süzülüp geçmiş ve ağaca hiç ağırlık yapmamış. Ancak zeytin ağacının gür yaprakları üzerinde biriken ağır karlar, onun gururlu dallarını zorlamaya başlamış. Karların yükünü daha fazla taşıyamayan zeytin ağacının en güzel dalları büyük bir gürültüyle kırılmış. Fırtına dindiğinde, zeytin ağacı yaralı ve kırık kalırken, yapraksız incir ağacı sapasağlam kalmayı başarmış.
Dış görünüşteki kalıcı sanılan üstünlükler, zor zamanlarda büyük bir yüke dönüşebilir. Büyük lokma ye, büyük söz söyleme.
Büyük lokma ye, büyük söz söyleme.