İki Talip
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı eski bir orman kenarında bilge bir tüccar yaşardı. Bu tüccarın, akıllı ve yüreği şefkat dolu güzel bir kızı vardı. Kızın evlilik çağı geldiğinde, kasabadan iki farklı genç ona talip oldu. Zengin talip gururlu ve kibirliyken, fakir talip alçakgönüllü ve çalışkandı. Bilge baba, kızının geleceğini emniyete almak için iki genci sınamaya karar verdi. Baba, iki gence doğadaki en değerli hazineyi bulup getirmeleri için üç gün süre verdi.
Zengin genç, altın tüccarlarına giderek elindeki servetle en büyük pırlantayı satın aldı. Pırlantanın ışıltısıyla herkesi büyüleyeceğinden ve yarışı kolayca kazanacağından emindi. Fakir genç ise yanına sadece bir torba tohum ve bir maşrapa su alıp yola çıktı. Üçüncü günün sonunda her iki talip de bilgenin huzuruna çıktı. Zengin genç mücevherini göstererek, "İşte dünyadaki en değerli hazine budur!" dedi. Fakir genç ise yeşeren fidanını dikip, "Asıl hazine emekle büyüyen bu hayattır," dedi.
Kız, genç adamın bu anlamlı cevabı karşısında derin bir hayranlık duydu. Bilge baba da gülümseyerek fakir gencin aklını ve samimiyetini takdir etti. Bilge tüccar, parayla satın alınabilecek şeylerin geçici olduğunu herkese hatırlattı. Zengin talip, getirdiği taşın bir fidan kadar yaşam veremediğini anlayınca mahcup oldu. Akıllı kız, kalbini emeğe ve dürüstlüğe veren fakir genci eş olarak seçti. Neşeli bir düğünle evlenen çift, hayat boyu sevgi ve huzur içinde yaşadılar. Gerçek değer, gösterişte değil insanın gösterdiği emek ve iyilikte gizlidir. İş insanın aynasıdır.
İş insanın aynasıdır.