İki Heybe
Bir varmış bir yokmuş, yemyeşil vadilerin ötesinde şirin bir köy vardı. Bu köyde tatlı rüzgarlar eser ve rengarenk çiçekler açardı. Köyün ortasında büyük ve yaşlı bir çınar ağacı dururdu. Köylüler her akşam bu ağacın altında toplanır ve sohbet ederdi.
Ali adında genç bir adam da her gün buraya gelirdi. Ancak Ali sadece başkalarının hatalarını görür ve onları sürekli eleştirirdi.
Bir gün köye ak sakallı bilge bir ihtiyar geldi. Bilge adam Ali'nin omuzuna iki tane küçük heybe astı. Öndeki heybe başkalarının kusurlarıyla, arkadaki ise Ali'nin kendi kusurlarıyla doluydu. Bilge ihtiyar gülümseyerek Ali'ye yürümeye devam etmesini söyledi.
Ali öndeki heybeye baktı ve "İçinde ne çok hata var!" dedi. Ama arkasındaki heybeyi hiç göremez ve kendi hatalarını fark etmezdi.
Bilge adam Ali'ye arkasındaki ağır heybeyi gösterdi. Ali kendi heybesinin çok daha dolu olduğunu görünce çok şaşırdı. Yanlış yaptığını anladı ve utanarak başını öne eğdi. O günden sonra kimsenin kusurunu aramaktan vazgeçti.
İnsan önce kendi hatalarını görmeli ve kendini düzeltmelidir. İğneyi kendine, çuvaldızı başkasına batır.
İğneyi kendine, çuvaldızı başkasına batır.