Hırsız ve Böcek
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı eski bir orman kenarında hırslı bir hırsız yaşardı. Bu adam, gözü yükseklerde olan ve başkalarının emeğine kolayca el koymayı huy edinen biriydi. Günlerden bir gün, köyün en zengin tüccarının yatak odasından pırıl pırıl parıldayan altın bir yüzük çaldı. Gecenin karanlığını fırsat bilerek ganimetiyle birlikte sık ağaçların arasına doğru hızla kaçmaya başladı. Amacı, kimse uyanmadan ormanın derinliklerinde saklanmak ve sabahın ilk ışıklarıyla izini tamamen kaybettirmekti. Aşırı yorgun düşen hırsız, büyük bir çınar ağacının kovuğuna sığınarak derin bir nefes aldı.
Tam altın yüzüğünü çıkarıp hayranlıkla izlemeye koyulmuşken, yanı başında küçük bir kınkanatlı böcek belirdi. Parlak kabuklu bu minik böcek, büyük bir merakla yüzüğe doğru tırmanmaya başladı. Hırsız sinirle gülümsedi ve "Çekil yolumdan önemsiz yaratık, bu servet senin anlayamayacağın kadar değerli!" dedi. Böcek hiç oralı olmadı ve ısrarla yüzüğün üzerine çıkarak sert kanatlarını tıkırdatmaya başladı. Çıkan tıkırtı, gecenin sessizliğinde yankılanarak peşindeki muhafızların dikkatini çekebilecek kadar tiz bir sese dönüştü. Hırsız böceği eliyle savurmaya çalıştı ama minik canlı hemen geri dönüp takibini sürdürdü.
Üstelik böcek, yüzüğü ayaklarıyla yuvarlayarak kovuğun dışına, ay ışığının tam altına doğru sürükledi. Yüzüğün pırıltısı, ormanda hırsızı arayan köy muhafızlarının gözüne anında çarptı. Neler olduğunu anlamaya çalışan adam, muhafızların ayak seslerini duyunca panikle kaçmaya yeltendi. Ancak karanlıkta ayağı büyük bir köke takıldı ve yere kapaklanarak yakayı ele verdi. Muhafızlar yüzüğü alırken, küçük böcek görevini tamamlamış gibi sessizce yaprakların arasına süzüldü. Küçük bir böceğin koca bir felakete sebep olabileceğini hiç düşünmeyen hırsız, kelepçeler içinde pişmanlıkla büzüldü. Hiçbir haksızlık gizli kalmaz, en küçük bir detay bile gerçeği gün yüzüne çıkarmaya yeter. Alma mazlumun ahını, çıkar aheste aheste.
Alma mazlumun ahını, çıkar aheste aheste.