Gölgesine Hayran Olan Kurt
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı eski bir orman kenarında gri bir kurt yaşardı. Bu kurt her akşam gün batımında yüksek bir tepede yalnız başına gezinirdi. Akşam güneşi turuncu ışıklarını ağaçların üzerine nazikçe düşürürdü. Rüzgar çam kokularını getirir, kuşlar tatlı yuvalarına dönerdi. Günün bu saatinde orman çok sessiz ve huzurlu olurdu.
Güneş alçalırken kurdun gölgesi yerdeki otların üzerinde uzadıkça uzadı. Kocaman gölgesini gören gururlu kurt durdu ve kendine hayranlıkla baktı. Kendi kendine, ben ne kadar devasa ve güçlü bir hayvanım, dedi. Bu dev gölgeye bakılırsa artık aslandan korkmama hiç gerek yok. Ben ormanın gerçek kralı olmalı ve herkese emretmeliyim, diye düşündü. Kibirli kurt dev adımlarla tepeye doğru yürümeye devam etti.
Tam o sırada çalıların arkasından devasa bir aslan ansızın çıktı. Korkusuz zannettiği küçük bedenine aslan tek bir pençe hamlesiyle saldırdı. Gölgesinin büyüklüğüne aldanan kurt neye uğradığını anlamadan yere düştü. Güçlü aslanın pençesi altında zavallı kurt gerçek boyunu nihayet hatırladı. Boş gururun kendisini nasıl büyük bir felakete sürüklediğini acıyla anladı. İnsan sahte büyüklüklere aldanıp kendi gerçek gücünü unutmamalıdır. Ağaç ne kadar uzasa göğe ermez.
Ağaç ne kadar uzasa göğe ermez.