Gezgin Rahipler
Bir zamanlar uzak köylerde gezen iki yaşlı rahip vardı. Bu rahiplerin eşyalarını taşıyan çok çalışkan bir eşeği vardı. Eşek her gün ağır çuvalları taşır ve hiç şikayet etmezdi. Rahipler ise köylülerden yiyecek ve para toplamak için sürekli gezerlerdi. Sevimli eşek her sabah erkenden uyanır ve yola koyulurdu. Yıllar geçti ve emektar eşek artık çok yaşlandı. Bir gün zavallı hayvan yorgunluktan yere düştü ve öldü.
Rahipler eşekleri öldüğü için önce biraz üzüldüler. Fakat sonra akıllarına kurnazca bir fikir geldi. Eşeğin derisinden büyük ve güzel bir davul yaptılar. Yeni davullarıyla köy köy gezmeye ve müzik çalmaya başladılar. Meraklı bir köylü onları gördü ve yanlarına yaklaştı. Köylü rahiplere, "Eski eşeğinize ne oldu?" diye sordu. Rahipler gülümseyerek ellerindeki büyük davula hızlıca vurdular.
Rahip, "Bizim eşeğimiz ölse bile bize para kazandırıyor," dedi. Davulun sesi bütün köy meydanında güçlü bir şekilde yankılandı. Köylü bu cevabı duyunca rahiplerin kurnazlığına çok şaşırdı. Rahipler davul çalarak yollarına devam ettiler. Kurnaz insanlar, başkalarının emeğini her zaman kullanmak isterler. Eşek ölür kalır semeri, insan ölür kalır eseri.
Eşek ölür kalır semeri, insan ölür kalır eseri.