Ezop'un Meraklı Adama Cevabı
Bir varmış bir yokmuş, cıvıl cıvıl kuş seslerinin yankılandığı huzurlu bir kasabada bilge Ezop yaşarmış. Gün boyu insanlara derin düşünceler fısıldayan Ezop, akşamüstleri nehir kenarında dinlenmeyi çok severmiş. Güneşin altın sarısı ışıkları suya vururken, kasabanın çocuklarıyla neşeyle oyunlar oynarmış. O gün de yol kenarındaki gölgelik bir ağacın altında, gevşetilmiş bir yayı elinde tutup çocuklarla eğleniyormuş. Etraftaki pembe çiçeklerin kokusu rüzgarla yayılırken, bilge adamın kahkahası ortalığı şenlendiriyormuş. O sırada yoldan geçen kibirli ve meraklı bir adam, bu manzarayı görünce şaşkınlıkla duraklamış. Kendini çok akıllı sanan bu yabancı, Ezop’un çocukça bir oyunla vakit kaybetmesini alayla karşılamış.
Ağacın yanına adımlayarak Ezop’a doğru bakmış ve küçümseyen bir tavırla konuşmaya başlamış. "Koskoca bilge adam, böyle boş işlerle vakit öldürmekten utanmıyor musun?" diye sormuş. Ezop, adamın bu sitem dolu sözlerine hiç öfkelenmeden tebessüm etmiş. Elindeki yayı yavaşça yere bırakmış ve adamın gözlerinin içine bakmış. "Söyle bakalım yabancı, bu yayın neden böyle gevşek durduğunu anlayabildin mi?" demiş. Meraklı adam başını iki yana sallayarak sabırsızca yanıt vermiş. "Anlamadım ve bu saçma bilmecenin cevabını gerçekten çok merak ediyorum," demiş.
Ezop, yerden bir ok alıp gevşek duran yayı adamın eline uzatmış. "Eğer bir yayı sürekli gergin tutarsan, zamanla esnekliğini kaybeder ve ilk denemede kırılır," demiş. "Ama gerektiğinde onu serbest bırakırsan, av zamanı geldiğinde yine güçlü ve ok atmaya hazır olur," diye eklemiş. İnsan zihninin ve bedeninin de tıpkı bu yay gibi zaman zaman dinlenmeye ihtiyaç duyduğunu anlatmış. Kibirli adam, aldığı bu hikmetli ders karşısında derin bir mahcubiyet duymuş ve sessizce oradan uzaklaşmış. Hayatın karmaşasında zihnini dinlendirmesini bilen bilge insan, zor anlarda her zaman daha güçlü durur. Ağır git ki yol alasın.
Ağır git ki yol alasın.