Eros İnsanlar Arasında
Bir varmış bir yokmuş, cıvıltılı kuş sesleriyle dolu büyüleyici bir ormanın kıyısında küçük bir köy varmış. Bu köyde yaşayan Kerem isimli meraklı delikanlı, doğanın gizemlerini keşfetmeyi çok severmiş. Bir bahar sabahı, rengârenk çiçeklerin kokusu taptaze havayı kaplarken Kerem sık ağaçların arasına dalmış. Ormanın derinliklerinde yürürken, çalıların arkasından gelen hafif ve altın sarısı bir ışık fark etmiş. Merakla yaklaşınca, sırtında küçücük kanatları olan sevimli bir çocuğun çalı çırpıya takıldığını görmüş. Bu küçük kanatlı çocuk, insan sevgisinin sembolü olan sevimli Eros'tan başkası değilmiş.
Kerem şaşkınlıkla geri çekilmiş ve çocuğun elindeki minik altın yayı ile ok kılıfını görmüş. "Sen kimsin ve bu tehlikeli ormanda ne arıyorsun?" diye sormuş Kerem merakla. Küçük Eros gülümseyerek kanatlarını çırpmış ve hafifçe toprağa basmış. "Ben insanların yüreklerine sevgi ve dostluk tohumları ekmek için aranızda geziyorum," demiş. Kerem önce ona inanmamış ve onu yakalayıp kafese koymayı düşünmüş. Fakat Eros, Kerem'in gözlerinin içine bakarak sevgi dolu sıcak bir tebessüm etmiş.
"Eğer beni özgür bırakırsan, kalbin dünyadaki en güzel duygularla dolacaktır," diye fısıldamış. Kerem, minik çocuğun samimi sesini duyunca içindeki bütün kötü düşüncelerden birdenbire vazgeçmiş. Delikanlı şefkatle uzanıp çalıları kenara çekmiş ve küçük Eros'u sıkıştığı yerden kurtarmış. Eros özgür kalınca gökyüzüne doğru havalanmış ve altın yayınındaki görünmez bir oku göğe fırlatmış. O anda ormana pırıl pırıl bir sıcaklık yayılmış ve Kerem'in gönlü huzurla dolmuş.
Artık Kerem, sadece hayvanlara değil, köyündeki tüm insanlara neşeyle ve anlayışla yaklaşmaya başlamış. Sevginin paylaşıldıkça çoğalan en büyük zenginlik olduğunu o günden sonra hiç unutmamış. İyilikle açılan her temiz kalbe sevgi kendiliğinden misafir olur. Tatlı dil yılanı deliğinden çıkar.
Tatlı dil yılanı deliğinden çıkar.