Doğan ve Çaylak
Bir varmış bir yokmuş, yemyeşil vadilerin ötesindeki gür fısıltılı ormanda göklerin hakimi asil bir doğan yaşarmış. Bu cesur kuş, keskin bakışlarıyla bulutların arasından süzülür ve heybetiyle tüm kanatlılara güven verirdi. Günlerden bir gün, aynı yüksek kayalıklarda küçük ve kurnaz bir çaylak belirmiş. Çaylak, doğanın dostluğunu kazanmak ve onun gibi saygı görmek isteğiyle yanıp tutuşuyormuş. Kıskançlıkla karışık bir hayranlık duyan çaylak, nihayet rüzgarlı bir sabah doğanın yanına yaklaşmaya karar vermiş. "Ey göklerin gururlu avcısı, seninle büyük bir av ortaklığı kurmaya geldim," diyerek söze başlamış çaylak. Doğan, bu ufak tefek kuşun özgüvenli tavrına şaşırarak ona meraklı gözlerle bakmış.
Çaylak, abartılı bir edayla göğsünü kabartıp "Ben istersem kocaman bir dağ keçisini bile devirebilirim," diye böbürlenmiş. Doğan, böylesi imkansız bir iddia karşısında hafifçe gülümsemiş ama teklifi kabul etmiş. "Madem öyle, şu vadide otlayan iri geyiği yakala da maharetini göreyim," demiş doğan. Söylediği yalanın altında ezilmekten korkan çaylak, geri adım atamayacağını anlayınca derin bir nefes almış. Keskin rüzgarı arkasına alarak hızla aşağıya, vadideki büyük hayvana doğru süzülmeye başlamış. Ancak hedefine yaklaştıkça avın büyüklüğü gözünü korkutmuş ve panik içinde kontrolünü kaybetmiş. Kanatlarını toparlayamayan çaylak, büyük bir gürültüyle kayalıkların ortasındaki sert bir çalıya çakılmış.
Çırpınarak çalıların arasından çıkan zavallı çaylak, kanatları hırpalanmış ve perişan halde doğana bakmış. Doğan, onun bu acınası durumunu görünce süzülerek yanına inmiş. "Gücünün yetmeyeceği işlere kalkışıp büyük laflar etmek sana sadece zarar verdi," demiş doğan. Mahcup olan kurnaz çaylak, hatasını anlayıp sessizce başını önüne eğmiş. O günden sonra bir daha asla yapamayacağı işler hakkında boyundan büyük laflar etmemiş. Kendi sınırlarını tanımayan insanların boş övünmeleri, gün gelir onları herkesin önünde küçük düşürür. Büyük lokma ye, büyük söz söyleme.
Büyük lokma ye, büyük söz söyleme.