Diyojen ve Kel Adam
Bir varmış bir yokmuş, mavi denizlerin kıyısındaki eski bir kasabada bilge bir adam yaşarmış. Bu bilge adamın adı Diyojen'miş ve o fıçısında mutlu yaşarmış. Gündüzleri güneşin sıcak ışıklarını izler, geceleri parlayan yıldızları dinlermiş. Kasabadaki insanlar onun tatlı sözlerini dinlemek için her gün yanına gelirmiş. Diyojen her zaman sakin durur ve herkese güleryüzle cevap verirmiş. Güneşin ışıl ışıl parıldadığı sıcak bir sabah, kasabaya kaba bir adam gelmiş.
Bu adamın kafasında hiç saç yokmuş ve herkesle sebepsizce kavga edermiş. Kel adam fıçının yanında duran bilge Diyojen'i görmüş. Ona yüksek sesle bağırmış ve çirkin kelimelerle hakaret etmiş. Çevredeki insanlar çok üzülmüş ama bilge adam hiç kızmamış. Diyojen sadece gülümsemiş ve kaba adama dikkatle bakmış. Kel adam, bilgenin bu sakinliğini görünce daha çok öfkelenmiş.
Sessizlik içinde bekleyen kalabalık, bilgenin ne diyeceğini çok merak etmiş. Diyojen sakince ayağa kalkmış ve adama yaklaşmış. "Sana kötü bir söz söylemeyeceğim," demiş bilge adam. "Fakat kafandaki saçları tebrik etmek istiyorum," diye eklemiş. "Çünkü o güzel saçlar senin gibi akılsız bir kafayı erkenden terk etmiş." Kaba adam ne diyeceğini bilememiş ve utanç içinde oradan uzaklaşmış. Akıllı insan kötü sözlere öfkeyle değil, zekasıyla cevap verir. Öfke ile kalkan zararla oturur.
Öfke ile kalkan zararla oturur.