Dişi Domuz ve Dişi Köpek
Evvel zaman içinde, serin suların aktığı eski bir orman kenarında şirin bir çiftlik varmış. Bu çiftlikte tonton bir dişi domuz ile hareketli bir dişi köpek yaşarmış. Güneşli günlerde pembe domuz gölgede dinlenmeyi, kahverengi köpek ise koşmayı çok severmiş. İki sevimli hayvan gün boyunca çiftliğin geniş bahçesinde vakit geçirirmiş. Fakat gururlu dişi köpek her fırsatta kendi yetenekleriyle övünmeyi alışkanlık edinmiş.
Bir bahar sabahı dişi köpek, tatlı tatlı dinlenen dişi domuzun yanına yaklaşmış. Köpek göğsünü kabartarak arkadaşına neşeyle bağırmış. "Ben senden daha hızlı ve çok daha kolay doğum yapabiliyorum!" demiş. Dişi domuz başını yavaşça kaldırmış ve arkadaşına sakin gözlerle bakmış. "Hızlı olmak her zaman en iyi şey değildir dostum," diye cevap vermiş. Ama sabırsız köpek bu sözlere kulak asmamış ve hemen yavrulamış. Gururla küçük yavrularını gösterip "Bak, ne kadar çabuk doğurdum!" diye böbürlenmiş.
Dişi domuz doğan minik yavrulara dikkatle bakmış. Sevimli yavruların gözleri henüz açılmamış, hepsi kör gibiymiş. Domuz gülümseyerek "Sen yavrularını çok hızlı dünyaya getirdin ama onlar henüz tam gelişmedi," demiş. "Benim yavrularım daha geç doğar ama gözleri açık ve güçlü olurlar," diye eklemiş. Utanan dişi köpek hatasını anlamış ve sessizce başını öne eğmiş. Sabırla ve özenle yapılan her iş zamanı gelince mükemmel meyvesini verir. Acele işe şeytan karışır.
Acele işe şeytan karışır.